Fenne en ik hadden de deal dat zij een keer mee ging sporten (wat gezellig was) en dat ik nog eens meeging naar de Christencursus. Veel overtuiging was eigenlijk niet nodig, want ik had het de eerste keer serieus goed naar mijn zin gehad. Vrijwel iedereen is onwijs aardig en aan reacties op m’n blog en reacties naar Fenne over mij te zien vonden een hoop mensen het erg tof dat ik mee was gegaan. Juh, ik babbel wel mee hoor. Als ik met techneuten kan praten over fototoestellen, moederborden en software zonder er veel van te weten, moet het over het geloof ook niet al te lastig zijn.

En inderdaad. Steeds weer merk ik dat ik me best goed in kan leven in de situaties en dat het puur het ‘God-omhulsel’ is dat me niet aanspreekt. Ik ben eerlijk gezegd een beetje vergeten wat het thema was van de tweede avond dat ik meeging. Fenne hield het praatje toen met Annelieke, en hoewel Fenne van tevoren had gezegd dat ze er een beetje onzeker over was, deden beide ladies het weer helemaal prima. Ook Marco deed het de afgelopen keer dat ik meewas erg goed. Hij raakte soms een beetje kwijt waar hij was met vertellen, maar volgens mij hebben de meeste mensen wel een soort zenuwgevoel als ze het woord hebben terwijl een hoop mensen je aan zitten te kijken. Marco vertelde over ‘het kwaad’, dat God verder van je af komt te staan als je slechte dingen doet, terwijl de duivel dan toenadering zoekt. Met het God-omhulsel weg was het verhaal eigenlijk dat het goed voelt om goede dingen te doen en dat je dat dan vaker wil doen. O, en andersom. Zodra je begint met slechte dingen, is de stap om het nog eens te doen minder groot dan dat het eerst was. Ik denk dat we dit vroeger al eens met een Sesamstraat-omhulsel hebben geleerd.

Daarmee zeg ik niet dat dat God-omhulsel kansloos is ofzo, enkel dat het voor mij niet nodig is. De derde keer was een week na het Heilige Geest weekend. De Heilige Geest is blijkbaar een pittig onderwerp binnen het geloof. Als ik het goed begrijp is het mede een soort bevestiging voor jezelf dat het geloof echt is, een bijzonder gevoel wat je sterker maakt. Ralf had zo z’n problemen, en na dat weekend veranderde hij van een stille computerboy in een praatgrage gozer die volgens zichzelf volledig genezen is dankzij een bepaald moment tijdens dat weekend. “Als je dit nou zo ziet, hoe kun je dan nog steeds niet geloven?”, vroeg Andre mij. Het werkt niet zo. Ik zie zeker in dat het voor hem de bevestiging is die hij zoekt, maar het is niet een overdraagbare bevestiging; het toont niet bepaald aan of het nu echt is, of dat Ralf gewoon een ‘gevoel’ heeft gehad.

Het belangrijkste is natuurlijk dat het hem helpt, dus ik hoop van harte dat z’n grote probleem nu echt voorbij is. Zelf wil ik hem in ieder geval bedanken voor zijn onwijs lange getuigenis. Dit scheelde namelijk een liedje bij het praatje van Marco. Annelieke was hier een beetje gemeen in. Na twee liedjes dacht ik klaar te zijn, immers gingen we over op het gebed, maar na het gebed zegt ze doodleuk dat we nog een liedje doen en dan het praatje vervolgen… Nu ben ik best wel van de karaoke eigenlijk en zing ik in de auto continu mee met alles (of ik het nou ken of niet), maar bij deze avonden zijn de liedjes voor mij het moeilijkst.

Backing up a bit. Dat Heilige Geest gebeuren was dus net wat zwaarder en niet bij iedereen had het weekend een erg goede werking. De één is echter meer teleurgesteld dan de ander hierover. Weer even Andre noemen, die het gewoon erg tof vond om het bij anderen wèl te zien, maar bij Gerjanne kwamen deze derde avond de problemen toch wat meer naar boven. Eerlijk is eerlijk, ik ken de mensen niet goed genoeg om te beoordelen hoe serieus hun problemen zijn, maar Gerjanne was de tweede avond erg aardig tegen mij. Bij het napraten zei ze dat ze het tof vond dat ik erbij was, vroeg ze meteen of ik dat weekend ook meeging en wanneer ik anders weer kwam. Verbazingwekkend hoe vriendelijk zo’n meis kan zijn die in het groepsgesprek ervoor eigenlijk helemaal niet opviel.

Ze laat mij me welkom voelen in een kring waar ik wellicht niet echt thuishoor, en een paar weken later barst ze in tranen uit door problemen. Dat is gewoon rottig, maar het zorgde wel weer voor een mooie ervaring; er volgde een groepsgebed waarbij iedereen om de beurt gewoon wat tofs zei om haar op te beuren, en eventuele andere stuff. Ik denk niet dat iemand had verwacht dat ik bij mijn beurt wat zou zeggen, ikzelf in ieder geval niet, maar ik had over iedereen wel iets te zeggen waar ik op hoopte. Zelfs over mijn Facebook mattie Bastiaan, met wie je onwijs goed over de zon kan praten, maar vooral de hoop dat Ralf z’n shit over was, dat Gerjanne d’r problemen ook snel overwaaien en dat Fenne haar laatste afstudeerdingetjes goed zullen verlopen. O, en dat Marco’s baby snel geboren wordt en gezond is natuurlijk, en dat Heleen en Niels snel een kerk vinden waar ze allebei tevreden mee zijn. Ik had niet zoveel inspiratie bij Andre, maar dat is gewoon een vrolijke kerel. En niet Andre, maar de Andre van Duin-fan, daar wist ik ook niet heel veel bij te vertellen.

Heel vervelend dat ik nu net zijn naam kwijt ben. Ik vond het al redelijk knap van mezelf dat ik niet alleen Fenne bij d’r naam wist te noemen. Voor het gemak noemen we hem even… Klaas. Ik had weinig voor hem te hopen, anders dan dat ik hoopte dat hij geen koffie meer zou knoeien omdat dat spul heet is en het brandwonden kan achterlaten. Hij echter wel voor mij. Zijn gebed ging namelijk van de algemene dingetjes waar iedereen het over had naar: “Jeroen is ergens naar op zoek, en ik hoop dat U hem kunt helpen door hem zich open te laten stellen voor U”, of iets dergelijks.

Zelf ben ik van mening dat de gezelligheid me gewoon terug laat komen. Waar mijn eerdere ervaringen met gelovige mensen niet echt positief waren omdat mensen vaak zo opdringerig kunnen zijn, zijn deze mensen heel warm en vriendelijk en pakken zij het op een erg toffe manier aan. Ik hou van de meningen en gedachtengangen en alle positiviteit die ik terugkreeg van m’n eerste bezoekje/blogje is meer dan welkom. Ik was echt niet van plan weer zo’n lange tekst te schrijven, maar ik wilde gewoon aan de vraag van Andre voldoen omdat hij en alle anderen zo verwelkomend zijn. O, en omdat dit echt m’n eerste blog is in jaaaaren waarvan er mensen zijn die er naar uitkijken om het te lezen volgens mij. Zelfs mijn ‘sjoenaal’ van een hele vroege blog was niet zo populair.

Inmiddels ben ik alweer een ontzettend eind aan het schrijven. Twee pagina’s zijn al gepasseerd en ik weet zeker dat ik deze derde ook nog makkelijk kan volkletsen. Ik heb het namelijk nog niet gehad over het zwembadplaatje waarin je kon aanwijzen wie je was als het zwembad zelf het geloof was, of het niet gelovende advocatenmeisje dat inmiddels wel meedoet met bidden en zingen. Ook de software-voor-sofware-robot-ict-man heb ik helemaal niet genoemd, al heeft dat niets met de avonden zelf te maken. Dat was gewoon een interessant gesprek waarbij ik veel moest vragen voordat ik snapte wat hij nou precies deed. De slechtwerkende speakers mogen ook niet ontbreken in deze blog, want die zorgen ervoor dat de Jezusliedjes kraken. Het laatste dat ik voor nu nog wil noemen is dat Klaas eigenlijk Nico heet, en dat ik hem helemaal geen Klaas had hoeven te noemen. Ik heb de naam Klaas na het geven van de naam helemaal niet meer gebruikt… Maar wellicht dat ik nog veel meer te vertellen heb na de laatste keer Alpha, wat pas in juni is. Geen idee nog of ik daar weer over ga bloggen, maar dan ga ik in ieder geval nog een laatste keertje kijken en meekletsen. :-)

Dit jaar hadden we maar liefst elf competities! AT Gaming heeft ons goed geholpen met het organiseren en ook Gamelux heeft er een aantal op zich genomen. Het leukste was echter het streaming gedeelte dat ik eerder al noemde. Er was een klein streaming pleintje waar twee shoutcasters continu aan het woord waren over StarCraft II en League of Legends. Achter mij was Martijn ‘Mumbles’ bezig met Call of Duty 4. Nu zal er vast niemand zijn die hem kent, maar in de ‘pro gaming scene’ is Mumbles tha man die talken ken. Hij wordt nog best weleens ingehuurd om een competitie te voorzien van commentaar en hij doet het dan ook erg goed. Je hoorde niet dat het een Nederlander was op het moment dat hij Engels sprak. Ik ken Martijn eigenlijk via zijn vriendin Tamara, die ik op Barcraft ontmoet heb (Martijn blijkbaar ook wel, maar die viel niet zo op tussen de andere Barcrafters blijkbaar =p). Tamara is een Amerikaanse/Engelse die inmiddels alles weet over mensen uit Zeeland, Noord-Brabant en Limburg. Vanuit Groningen is ze naar Utrecht vertrokken, wat een prima keuze is natuurlijk. Ik heb enorm veel lol gehad met deze meid, en de anderen die er elke keer bij kwamen zitten vonden haar ook erg tof volgens mij. Het is ook nog eens goed voor mijn Engelse uitspraak, al wist ik tijdens een gesprek alsnog ‘stroking’ in plaats van ‘petting’ te gebruiken. Oeps! Inmiddels een paar weken na The-Party ook Martijn meegemaakt, want die was tijdens het evenement veel te druk. Tamara vroeg of ik wat mee ging drinken in Utrecht een keertje, wat ook erg gezellig was en waardoor ik er dus gewoon weer wat nieuwe vrienden bijheb. Toppie!

Maar: terug naar dat shoutcast gebeuren. Vier competities werden dus voorzien van commentaar, wat al top is, maar ook hebben we prachtige prijzen weggegeven. De grootste sponsors van dit jaar waren de Rabobank, Corsair, Antec, Logitech, MSI en CM Storm, waardoor het mogelijk was om diverse geldprijzen en prachtige nieuwe hardware/game gear weg te geven. Op het moment dat ik op het podium stond om de prijsuitreiking te doen, vond ik het zelf in ieder geval behoorlijk zonde om bepaalde items af te moeten staan. Maar ach, wat geeft het ook.

De avond ervoor stond ik ook met een apart gevoel op het podium, want ik had toen behoorlijk wat drank op en er was een knalfeestje aan de gang. Glenn had het geniale idee om een band in te huren. Zelf leek het me in eerste instantie eigenlijk helemaal niks. Nou ja, ik vond het idee zelf wel gaaf, maar ik was overtuigd dat dat niks ging worden. Gelukkig had ik helemaal ongelijk, want met SquarElectric op het podium hadden we een topper van een avond. Een VJ en een drummer wisten samen de boel flink te laten knallen en de meesten dansten gelukkig gezellig gek mee. Onze podiumactie zorgde er wel voor dat we nu in een gare Belgische rapvideoclip zitten… Maar ja, kan slechter.

The-Party 10 was al bij al een geslaagd feestje, naar mijn mening de beste The-Party ooit. Ik had een poosje even iets van ‘ik vind vooral CampZone heel tof’, maar ook indoor lanparty’s kunnen onwijs gaaf zijn!

The-Party 10 was het eerste grote evenement waarbij ik van begin tot eind ben betrokken geweest. Erg vet, maar af en toe best een beetje stressy. Aan het begin vooral op kantoor begonnen met dingen als websiteteksten schrijven, teksten nakijken, vrijwilligers regelen, sponsors en prijzen regelen en vragen beantwoorden. Ook de hele crewseating ingedeeld, waar de grote meerderheid volgens mij tevreden over was. Zelf in ieder geval in de competitiecrewhoek gaan zitten. Zo kon ik Roos en Jaimy gemakkelijk helpen waar nodig. Nog steeds wel met m’n face richting de consoles, zodat ik als het echt nodig was ook daar een oogje in het zeil kon houden. David en Michiel hebben dat echter prima van me overgenomen, waardoor ik me goed op mijn nieuwe taken kon richten. Het was in ieder geval bij onze hoek een grappige indeling; het competitieteam bestond uit mijn buren van afgelopen CampZone en het consoleteam bestaat meestal uit m’n eigen tentmaatjes. Met Lisa, Ronald en Gerard erbij was ons CampZone blokje volgens mij aardig compleet.

De donderdag voor The-Party heb ik in het Beursgebouw nog een dagje doorgewerkt aan voorbereidingen om vervolgens even bij Maikel van Bethesda langs te gaan. Die zaten vlakbij de Bijenkorf… Ik heb dus een heel rondje om de Bijenkorf heen gewandeld voordat ik weer bij het Beursgebouw uitkwam. Vervolgens een eindje verder gelopen, de straat overgestoken, nog een keer de straat overgestoken om er bij de ABN achter te komen dat het één van de hoge gebouwen naast het Beursgebouw was. Een behoorlijk toeristische route richting Bethesda Benelux dus, maar uiteindelijk heb ik het dan toch gevonden. De laatste prijzen dus meegenomen en vervolgens moest ik kort daarna alweer naar Eindhoven Airport toe. The-Party 10 was namelijk het eerste jaar waar we ook een hoop met media deden. We hadden drie zogeheten ‘shoutcasters’ op ons evenement, die ieder een competitie gingen voorzien van commentaar.

Eén van de shoutcasters kwam over vanuit Engeland voor Quake Live en ik had beloofd hem op te halen. Ik heb eventjes moeten wachten, maar Xavier (of ‘Zoot’) stapte al snel m’n auto in. Xavier was onder de indruk van alle ‘beautiful buildings’ in ons land en ik vertelde hem dat er al een Duitse jongen was die op hem stond te wachten. Diezelfde jongen had het inmiddels al voor elkaar om Lieneke te helpen met het schoonmaken van tafels, wat wij erg grappig vonden. Je komt langs in Nederland en wat is het eerste dat je gaat doen? Tafels schoonmaken. Netjes hoor!

De donderdag verder gevuld met bijpraten met mensen, mensen binnenlaten en voorbereidingen treffen. Jaimy en ik hebben nog kop of munt gedaan om te zien wie Barry en Roos binnen moest laten. Ik heb ze allebei binnen gelaten, dus ik doe iets verkeerd. Jaimy speelt vals :-).

Vrijdag begon alweer op tijd en ’s ochtends was ik dan ook alweer in het Beursgebouw aanwezig voor de laatste voorbereidingen. Stefan en ik probeerden boven wat goodies te sorteren, maar continu kwamen er vrijwilligers op zowel hem als mij afgelopen. Het was zo druk dat ik zowat vergat het hotel met Michiel in te checken. Uiteindelijk toch gedaan en snel gedoucht voordat ik me weer in de drukte mengde; er was pers. Ik had me, zoals je wel leest, echt vergist in de drukte als organisatielid, maar het was wel een gezellige drukte. Immers kan ik het met de meeste mensen onwijs goed vinden.

Links van mij zaten Michiel en David, die het samen erg goed overweg kunnen en die ik lekker het consolegedeelte heb laten regelen. Hoewel ik Jaimy van de competities in eerste instantie rechts van me had gezet, zei Roos dat zij naast mij wilde zitten. Nou, als een gezellige meid je dat vraagt, dan kun je natuurlijk geen nee zeggen. Ze praat dan misschien wel wat zachtjes, maar wat een prachtbuuf had ik daardoor ineens zeg! Jaimy is ook nog steeds lief wel, samen met Joep en Bart erbij ’s avonds weer gezellig wat gedronken en slap geouwehoerd zoals het hoort. Toezichthouder Ronald was like usual weer een gezellige mafkees die heel sociaal oordopjes had meegenomen voor mensen die last zouden krijgen van zijn gesnurk. Verderop zaten fotograaf Luc Marc en wise guy Tom, die in alle algemeenheid van de wereld al awesommer zijn dan awesome. Kleine dame Lisa niet vergeten en ook even complimenten naar Edwin en Hennie, die voor een eerste keer ‘media maken op The-Party’ flink hebben geknald. O en wauw, wat een feestje heeft het infrateam (Patrick, Glenn, Rob, Ilone, Jelle, Mario, Sjors, Paul en de rest die ik nu vergeet :p) gefixt en wat zijn dat toch een harde werkers. Ik zeg net tussen haakjes al ‘en de rest die ik nu vergeet’, ik vergeet ongetwijfeld meer mensen. Zo uit mijn hoofd de laatstee die ik nog wil noemen is Samantha, die zomaar eventjes hoofd entree op zich nam. Wat een toppertje, maar van zowel Samantha als alle anderen die ik in deze alinea noem wist ik al hoe awesome ze waren natuurlijk. Gelukkig waren er ook genoeg ‘nieuwelingen’ (of mensen die ik zelf nog niet heel goed kende). Daar praat ik later echter over, want m’n blog is eigenlijk veel te lang aan het worden.

In een klein stadje in de hedendaagse wereld wonen alle sprookjesbewoners. Dankzij een vloek van de boze heks uit Sneeuwwitje, weet niemand meer dat ze ooit magische sprookjesfiguren waren, met ieder hun eigen verhaal. Ze leven gewoon een leven zoals wij dat doen, maar er is één jongetje (gespeeld door Jared Gilmore) dat prima weet wat er allemaal gaande is. Iedereen verklaart hem uiteraard voor gek, dus heeft hij hulp van buitenaf nodig. Met het openbaar vervoer gaat hij op zoek naar zijn echte moeder, Emma (Jennifer Morrison), die hem heeft weggegeven bij zijn geboorte. Nadat zij hem, verbaasd als ze is, teruggebracht heeft naar het sprookjesdorp, weet het kind de moeder over te halen om te blijven. Niet dat zij gelooft in de sprookjesonzin, maar omdat ze benieuwd is naar haar kind. De jongen is echter druk bezig met mensen eraan te herinneren wie zij ooit waren. Sneeuwwitje, Prince Charming, de boze heks, Jeremy Cricket; de meesten weet hij al prima te ontmaskeren.

De kijker komt in de eerste aflevering al te weten dat de jongen niet gek is. Via flashbacks wordt net als in Lost per aflevering het verhaal uit de doeken gedaan van één van de sprookjesfiguren. In de eerste afleveringen zie je dan ook inderdaad een hoop bekende dingen die je herkent uit de vele sprookjesverhalen van vroeger, maar langzaam maar zeker komt hier verandering in. Gezien het één serie is met een doorlopend verhaal, moeten de sprookjes namelijk in elkaar passen, wat zorgt voor nieuwe sprookjes om te vertellen. De serie kent hierdoor een grote portie originaliteit en is hierdoor eigenlijk helemaal niet zo saai als hij in eerste instantie lijkt. Sterker nog, het is een serie die aflevering na aflevering bijzonder leuk is om naar te kijken.

Om de spanning erin te houden hebben we de boze heks en Repelsteeltje. Repelsteeltje wordt gespeeld door Robert Carlyle, die het wel gewend is om de rol van de bad guy aan te nemen. In het dorp is hij als Mr. Gold lekker mysterieus, terwijl we hem als Repelsteeltje te zien krijgen als een kwaadaardig persoon die de ene na de andere deal sluit om ‘nog wat tegoed te hebben’. De boze heks wordt gespeeld door Lana Parrilla en ook zij doet het bijzonder goed. In de echte wereld hebben Sneeuwwitje en Prince Charming (Ginnifer Goodwin en Josh Dallas) elkaar ook nog niet gevonden, en heeft ook Jeremy Cricket niets in de gaten, ondanks dat hij de krekels om zich heen wel rustgevend vindt.

Once Upon a Time is een mooie serie die je zeker eens een paar afleveringetjes de kans moet geven, want niet alleen Disney weet hoe ze sprookjes op je scherm moeten toveren.

Wikipedia – IMDB

Het heeft wel deels mijn interesse altijd gehad om erachter te komen hoe mensen met een ‘andere manier van leven’ (om het zo maar te noemen) denken. Zo werd mijn Turkse mattie (die ik te weinig spreek by the way) Ibrahim al vanaf de brugklas overladen met vragen hoe ze het bij hun aanpakken en heb ik daar ook een keertje meegegeten enzo. We aten yoghurtsoep, wat absoluut geen aanrader is, maar ook gevulde paprika. Dat was een uitgeholde paprika gevuld met soort van extreem pittige nasi. Mijn darmen hadden drie dagen een hekel aan mij, maar dat geeft niet. Oja, toevallig sprak ik vandaag nog iemand uit Iran die CampZone bezoekt. Ik vroeg hem nog of hij moslim was (hij was dit niet), omdat ik benieuwd was hoe hij dat in combinatie met CampZone zou doen. Dat soort dingen, ze hebben altijd mijn interesse wel.

Dus ook Fenne. Wat ik haar weleens vertel (en wat afgelopen week volgens mij teveel verteld is ;p sorry Fenne) is hoe modern zij gelooft. In de stad heb ik pas nog gebeden en is mijn ‘ziel opgeschoond’ volgens mij, door een dominee-in-the-making. Ik moest een half uur wachten, dus ik had de tijd om die kerel een plezier te doen, maar ik vond het maar een wazig/bijna belachelijk gedoe om op straat hardop te bidden met een dude die ik niet kende. Nog steeds. Maar: niet zo erg als de jehova’s die ik een paar weken eerder tegenkwam. Dat waren van die irritante aandringers die vinden dat je MOET geloven en waar je niet vanaf komt. "Ik geloof niet in iets dat niemand die nu leeft ooit heeft gezien," zei ik hem. "Hoe weet u dat ik hem nooit heb gezien?!" zei de man en "Ik voel hem zelfs…" zei de vrouw. De vrouw mag wat mij betreft naar een dokter, die vind ik heel raar, de man heb ik verteld dat ik als hij God gezien zou hebben, hij vast wel op televisie was geweest.

Bij Fenne allemaal niet. In eerste instantie dacht ik gewoon dat dat haar aanpassing was op onze vriendengroep, gezien de guys ook niet echt allemaal even kerkelijk zijn. Maar nee, ik weet vrijwel zeker dat zij het gewoon niemand wil opleggen en dat iedereen moet geloven wat hij of zij wil geloven. Met die instelling werkt het veel fijner om ook over het geloof een gesprek te hebben, dus met alle feestdagen vraag ik om een uitleg waarom we het vieren en zo nu en dan is er weleens een discussie in onze groep over homofilie, de bijbel, de ark van Noach (Noah? Hoe heet die meneer?) en leven na de dood. Dat gaat echt prima. Ik was vroeger een beetje zoals de meesten dachten, zo van dat je zo’n gesprek eigenlijk niet met christelijken wil voeren. Je wint het immers niet. Bob zegt dat er zelfs gelovigen zijn die keihard het bestaan van dinosaurussen ontkennen…

Toen Fenne zei dat ze meehielp aan een Alpha Cursus (wat ik een hele tijd Godfest heb genoemd omdat ik het echt niet kon onthouden) en zei dat ze onzeker was omdat het allemaal nieuw was enzo, zei ik iets van "Nou, dan ga ik toch een keertje mee?". Ik wist niet of dat nou zo erg ging helpen, want voordat ik meeging was ze dan weer een beetje zenuwachtig om hoe ik zou reageren, maar het was gewoon een goede bedoeling. Of Fenne meteen dacht dat ik serieus was weet ik niet, maar afgelopen donderdag ben ik meegegaan. Het eten overgeslagen, maar vanaf de echte opening was ik aanwezig.

De nicht van Fenne en diens collega (schooljuffies) deden het openingswoord na een gebed en drie liedjes te hebben gezongen. Het eerste liedje klonk erg tof, totdat er werd gezongen. Het geklap was mij een beetje te zoetsappig en de tekst over Jezus… het speelt ongetwijfeld mee dat ik een pleurishekel heb aan Nederlandstalige muziek. Maakt niet uit, het was niet zo dat ik meteen weer het gebouw uit wilde stappen, maar toen het nummer was afgelopen en ik dacht weer te mogen gaan zitten kwam nummer 2. En daarna nummer 3, die verrassend veel klonk als een musicalnummer van de gemiddelde Disneyfilm. Maar na dat alles begon het praatje. Ook wel over Jezus, maar hij was dan ook het thema van de avond.

Wat ik zelf onwijs goed vond, was hoe ze Jezus als omschreven als een mens zoals iedereen. Normaal wordt meteen al het ongeloofwaardige erbij gehaald, zoals het genezen van verlamde mensen en het veranderen van water in wijn, maar daar werd pas later over begonnen. Eén van de jufjes zei overigens dat dat veranderen van water in wijn enzo is bewezen, want het staat in de bijbel. Ik vind op zich dat geloof prima en er was een meisje dat een bepaalde vorm van rust vond wanneer ze God bij haar dag betrok, hartstikke mooi. Vroeger op de basisschool vond ik een aantal van die verhalen die de dominee op een ochtend in de week kwam vertellen ook niet verkeerd. Ik weet nog dat ik het toen al behoorlijk in twijfel trok toen hij vertelde dat een vrouw die hij kent bezocht was door een engel, maar het waren soms best goeie verhalen die die vertelde. Maar toch, mijn mening over de bijbel is dat het een slechte instructiegids is voor iets groters. Dat grotere kijk ik door Fenne, door dit en door twee andere vrijwilligers van die cursus wel weer wat anders tegenaan. Het is onrealistisch te denken dat ik er ooit zelf in ga geloven, ook al klinkt leven na de dood beter dan het ‘dood is dood’-principe waar ik zelf aan denk, maar het is allang niet meer iets stoms waar ik continu maar lacherig om doe.

De Alpha Cursus is in ieder geval best een leuk principe om op een moderne manier te leren wat het geloof allemaal inhoudt. Verder dan deze ene week ga ik hem hoogstwaarschijnlijk niet volgen, maar het wordt leuk gebracht. Op de website staat iets van “Weet je hoe gezellig het is om met andere jongeren te praten en eten en weet je hoe gaaf het is dat God ons belooft overal bij te zijn waar mensen in zijn naam zijn?”. Ik zie dat gave nog steeds niet, maar het was zeker niet ongezellig. Ik dwaal altijd teveel af, maar de jufjes deden het openingspraatje erg leuk, inclusief een sta-op-je-stoel-als-Jezus-dit-zei-spelletje en een geniaal filmpje over hoe het zou zijn als Jezus nu geboren wordt, in de tijd met la die Facebook shizzle (als iemand hem heeft is hij of zij welkom deze te linken in de reacties). Daarna nog even in kleinere groepjes doorgepraat en later beneden nog wat nagepraat en wat gedronken voordat het tijd was om naar huis te gaan. Volgens Fenne kreeg ik positieve reacties, altijd leuk om te horen, en de mensen met wie ik gesproken heb was het ook allemaal prima eigenlijk. Dit verhaal is inmiddels veel te lang geworden. Tijd om te eindigen… Amen :’D.

Hoewel ik in eerste instantie eigenlijk helemaal niet was geïnteresseerd in Oblivion, besloot ik de game een jaar of vijf terug toch maar eens in de Xbox 360 te stoppen. En man, ik was eigenlijk meteen volledig om. Ik was hooked, ik had plezier van ieder moment. Met Skyrim was dit niet anders. Grafisch gezien ziet het er beter uit en er zijn wat gameplaydingetjes toegevoegd om het allemaal nog beter te laten spelen, maar verder is het vrijwel hetzelfde als Oblivion. Natuurlijk wel in positieve zin! Het is zo’n typisch spel waarin je alle vrijheid hebt die je maar kunt wensen, wat fantastisch is.

Voor de niet-kenners onder ons: de Elder Scrolls serie speelt zich af in een fantasierijke wereld, vol met wezens als elven, orks, reptielmannen en meer. Mensen zijn ook aanwezig, maar het is slechts één van de vele pratende rassen. De wereld in de serie is immens groot en de games kennen dan ook ingame talen, religies, ziektes (vampirisme bijvoorbeeld), hele boeken en meer. In de wereld wordt veel gebruik gemaakt van geweld. Zelf ben ik onwijs fan van de zwaarden en de bijlen om bloed te laten vloeien, maar ook kun je met magie of met pijl en boog aan de slag. Het vijfde deel, Skyrim, speelt zich af in de gelijknamige provincie. Om niet al teveel van het verhaal te verklappen, vertel ik alleen dat in dit deel een grote rol is weggelegd voor draken.

De vrijheid is geniaal, de speelbaarheid is nog genialer en ook het uiterlijk en het geluid mag er meer dan zomaar wezen. En er is zo onwijs veel te doen. Ik verklap dan wel niets over het hoofdverhaal, maar dat is slechts een klein onderdeel van wat dit spel te bieden heeft. De game kent een x aantal groepen met ieder hun eigen doelstellingen. Zo hebben we de Thieves Guild, verscholen in een riool. In de Thieves Guild staat het bestelen van mensen centraal, maar er is meer aan de hand met de Thieves Guild in Skyrim. De Dark Brotherhood heeft ook weer erg leuke missies waarbij onschuldige en minder onschuldige mensen het loodje leggen. Je leert alles over magie bij de Mages Guild en als je voor het goede wil vechten, ga je mee met de Companions. Het zijn dan wel de vier grootste dingen die ik meteen noem, maar ook buiten dat kun je je nog prima vermaken.

En daar moet ik ook gewoon ophouden. Het spel is zo ontiegelijk uitgebreid, maar het is juist zo gaaf om al die dingen zelf te ontdekken. Ben je een beetje in de fantasiesfeer en hou je wel van de avontuurlijke games? Geef dan zeker Skyrim de kans. Nu is hij misschien nog wat prijzig, maar voorganger Oblivion is vaak wel voor een tientje te vinden. Ga er gewoon voor, want het zijn echt de beste spellen die je vandaag de dag tegenkomt.

Toen ik nog met Danielle had, zijn we een keer bij de carnavalsoptocht wezen kijken. Veel te koud en ik was eigenlijk voor niks verkleed, want ‘s avonds gingen we nergens heen. O en zo boeiend was die optocht niet. Toen ik Lisa zei dat ik het best jammer vond dat ik haar en andere goeie maatjes zo weinig zie, stelde ze voor een avond carnaval in Eindhoven te gaan vieren. Ik was enthousiast, heb Fenne, Martin en Bob overgehaald en… Dat was het. De rest wilde of kon niet mee. Maar ja, alleen Lisa zien is ook al zeer gezellig. Tijd om m’n sinaasappelblouse uit de kast te halen, een nieuwe bloemenkrans te bestellen en een bril te zoeken.

Uiteindelijk zag ik eruit als een soort hippie-touristenmix met een bloemerig sausje. U kent wellicht de foto’s al. Lisa was Bob Marley, Fenne een balletdanseres, Martin was Popeye en Bob was… Een soort evil versie van zichzelf. Iets met tomatenketchup in ieder geval. Met de Kingsregels van Lieke op zak gingen we bij Lisa eerst indrinken. Kingsen is het leukste drankspel ooit. Wat een debiele lol om niks is dat zeg.

Dat is dus zo’n typisch drankspelletje waar je iemand enorm in kan naaien. Waar de vorige keer twee mensen mij uitkozen om met hun mee te drinken, was nu vooral Fenne de sjaak. Zij mocht alles wat Martin moest drinken meedrinken. Een goed moment dus om Martin als bob van de avond zijnde ook ineens veel te laten drinken. Bob werd mijn maatje en al gauw werden er meerdere flinke slokken tegelijkertijd naar binnen gegooid. Maar voordat je mocht drinken, moest je eerst de regels van het drinken opvolgen… jup, zo’n spelletje is het. Sta op en ga weer zitten, maak een indianengeluid en tik je linkerschoen aan. Aparte shit, erg grappig.

Na het kingsen nog een poosje geouwehoerd voordat het echt de hoogste tijd was om Eindhoven in te trekken. We hadden onszelf immers niet voor niets zo mooi verkleed. In Eindhoven aangekomen dachten we volgens mij allemaal hetzelfde: wat een kutbende is dit. Er was op straat tussen alle kroegjes een enorme drukte waar niemand iets mee kon, maar na wat duwen en nog meer duwen waren we eindelijk bij een plaats waar we onze jassen op konden hangen. Hallo! Na het jas ophangen was ik ineens weer verkleed. Die bril werkte zonder het debiele pakje stukken minder goed namelijk.

We zijn uiteindelijk bij drie kroegjes naar binnen gegaan. In de eerste stonden we ver achterin, waar het eigenlijk veel te muf was. Op zich geen verkeerde tent verder. Qua ‘carnavalskrakers’ viel het prima mee; er werd ook gewoon fatsoenlijkere muziek gedraaid. Weg angst van het carnavallen. We hebben hier leuk meegedaan totdat Fenne zich ineens niet zo lekker voelde. Misselijkheid enzo, wat vast wel enigszins te maken had met de benauwdheid daar achterin.

In kroegje 2 was dit dan ook al beter. We stonden goed voorin bij de deur en de muziek was (op een debiele happy hardcore alles-in-1 mix na) goed. Het barpersoneel was daar dan wel weer onwijs irritant. Ze wilden Fenne en mij maar niet helpen. Zelfs toen ze voor onze neus stonden keken ze nog even gauw of ze niet iemand anders konden helpen. Geen idee waar dat op sloeg, maar wat een partij klootviolen achter die bar zeg!

Ondanks de gezelligheid daar zijn we toch nog eventjes naar de overkant gelopen. De Altstadt ofzo, een erg populaire kroeg in Eindhoven volgens mij. Daar was het ook op zich niet ongezellig, maar we werden ineens zo moe dat we maar besloten hebben om het een ander keertje weer eens over te doen. Dus weer terug naar Lisa! Daar nog heel eventjes wat gedronken om weer terug naar ‘t boer’n durp te gaan. Dan de afsluiter van de dag: Fenne maakt heerlijke tosti’s die zelfs om half 6 ‘s ochtends prima smaken! O yeah!

Het begon allemaal met de overstap van cola naar cola light/zero, wat al echt onwijs grandioos scheelt. Chipszakken blijven tegenwoordig ook in de koelkast staan en sinds het uit is met Danielle, ga ik ook nog maar zelden uit eten. De grootste stap was beginnen met sporten. Als je me kent, weet je dat ik daar geen fan van ben. Ik moest op een sport en de week daarop zat ik op dammen… Een week later er weer vanaf gegaan om op badminton te gaan. Leuker wel en sportiever, maar ik zat meer moppen te tappen aan de zijlijn. Haha, met het sporten heb ik het dus nooit zo heel erg lang volgehouden.

Whatever, Antoine was de sportschool van Leerdam gejoind en toen ik zei met ‘m mee te gaan onder het mom van ‘het moet toch een keer’, besloten Bob en Martin ook mee te doen. Gezellig! En nu ben ik dus alweer zo’n jaar en een kwartaal bezig om van een vette kerel in een toffe kerel te transformeren. De laatste keer dat ik woog was er dan ook ineens 25 kilo weg. Hoewel het blijkbaar niet zo onwijs zichtbaar is en hoewel ik barst van de kou deze winter (zeker nu, wat een kakweer!), ben ik het maar mooi kwijt. Nou ja, met de feestmaand die overliep in mijn taartmaand (jarig enzo) is er misschien weer wat bij, maar ik ga de goeie richting weer op.

Maar man, man, man, wat is dat sporten saai zeg. Dat ik op mijn telefoon een blog aan het tikken ben, zegt genoeg over hoe erg ik van die cardiomeuk houd. Not so much.”Heb je lekker gesport?”, vragen ze me dan weleens. Nee, natuurlijk niet. Ik doe dit negen op de tien keer tegen m’n zin in en ik zweet me de pleuris. Ook vandaag heb ik weer geen zin. Sorry dat ik jullie pas zo laat ophaalde jongens! Het is zo hetzelfde elke keer en naast dat maandag de eerste dag na het weekend is, is het ‘verplichte’ rondje sporten ook een dagverneuker. Maar goed, ik wil wel die pens kwijt natuurlijk. “Ach, gelukkig straks de sauna weer in,” zei Martin net. Zelfs daar kijk ik vandaag niet naar uit.

Er zijn soms zeldzame dagen dat ik er wel zin in heb, dus misschien is het gewoon de winter, het meest haatbare seizoen van het jaar. En sportbegeleider Aart (hij lijkt op een jongere meneer Aart, vandaar de naam). Die heeft van die zogenaamde motivatiedingetjes waarbij die me er wel continu aan herinnert dat ik dik ben. Beter stopt ‘ie zijn tijd in de op Jake Harper lijkende stagiair of z’n Twitter buddy. Of misschien kan hij een boekbespreking houden met die mafkees die drie oefeningetjes doet om vervolgens het apparaat bezet te houden onder het genot van een goed boek.

De sauna is dan wel relaxed, maar ook daar zitten soms debiele mensen, zoals het XTC kaalkopje die lekker de hele tijd tegen de houten rugsteun aanbeukt. Om zeeziek van te worden. De bejaarde kindervoeding expert is echter nog wel het meest irritant.

Nu moet ik er als afsluiter wel bijzeggen, en dit weet je vast wel als je me kent, dat ik het grootste deel van de tijd grapjes maak en vrolijk/melig ben. Ook van de hele sport-ellende maak ik altijd maar weer het beste en ik lach ook genoeg af met Bob en Martin (en eerder ook Antoine). Daar ben ik wel erg blij om!

Mezelf daarnaast dus ook nog vermaakt met Weerwolven, een spel waarbij je een rol aanneemt en waarbij veel praten en overtuigingskracht nodig is. Ik ben hier volgens mij redelijk goed in, maar niet zo goed als David. Wat een sneaky bastard is dat zeg, viel niet te peilen! Een erg leuk spel dat debiel klinkt als ik het ga uitleggen, dus probeer het maar gewoon eens een keer te spelen.

Zelfs het bowlen was leuk, terwijl ik er normaal echt geen liefhebber van ben. Twee uur bowlen (tweede uur gratis) viel dan wel weer zwaar, vooral toen ik cola morste op de mooie Uggs van Tess. Gelukkig kreeg ze het er nog uit. Ja, dat moest ze zelf schoonmaken in plaats dat ik dat deed, want ik zou het met m’n lompe gedoe alleen maar erger maken waarschijnlijk. Netjes sorry gezegd en ze was helemaal niet boos uiteraard, dus all fine ^_^.

Zonder die spellen en uitjes had ik me ook nog vermaakt dankzij de dialecten in het huisje. Met vier mensen uit Baarn kom je wel aan je portie kakwoorden in een week, wat enorm grappig blijft. En anders hadden we altijd nog het Brabogebrabbel van Lisa. Jammer dan weer dat ik van die netpraters een flinke verkoudheid gehad heb, maar het is het allemaal wel waard eigenlijk.

Het was immers zo gezellig! Ik kan nog allerlei dingen opnoemen, zoals de lollige gesprekken voor het slapen gaan (zowel beneden onder het genot van een 43’je als met Sven en Kars in de slaapkamer) of het spel Hotel dat Sven, Martin, Tess en ik speelden. Iedereen haatte het spel, maar we hadden zo’n lol om elkaars grappige dingetjes dat we erg veel plezier ervan gehad hebben.

Ook aan de ontbijt- en dinertafel (zelfde tafel btw :p) was het behoorlijk gezellig. Het maakte gewoon niet uit naast wie je zat, het was altijd leuk tijdens etenstijd. En lekker! Zelf heb ik me veel met het gourmetten bemoeid, wat simpel is, maar Bob en Martin maakten lekkere macaroni, Michiels avondeten smaakte ook prima en met wat knakworsten en tomatenketchup erbij was ook de vegetarische spaghetti van Lisa en Tess wel te doen (ik ben zo’n zeurpiet met eten ook!). De laatste dag was het meest bijzonder wel: een voorgerecht van pannenkoeken met als tweede gang tomatensoep en kippensoep, vervolgens overgegaan op gebakken eieren , toen een hoop knakworst en vervolgens nog meer gebakken eieren. Rare combinatie, maar het smaakte er niet minder om.

Het viel me de laatste ochtend wel zwaar toen het ineens afgelopen was. Het was continu zó gezellig en melig dat ik de mensen echt nog niet wilde gaan missen, maar het moest toch. Ach, we hebben afgesproken vaker wat leuks te gaan doen wel, dus daar hoop ik op. Lisa en Sven nog even op Station Barendrecht gedropt en toen was het eigenlijk wel echt over, maar man o man wat was het leuk. Dus bij dezen nog even een bedankje naar hun allemaal, ik hoop jullie echt snel weer te zien :-).

Uiteindelijk zijn we het toch snel zat geworden en was iedereen het er mee eens dat het karten twee dagen ervoor leuker was. Zelfs ik was het daarmee eens, en ik was geeneens mee wezen karten. De uitstapjes ’s avonds naar de speeltuin waren stiekem ook erg tof. Misschien hielp het mee dat ik niet meer compleet nuchter was, maar zeker het grote piratenschip aan de zee was behoorlijk grappig. Ze mogen die glijbaantjes en graafmachinetjes wel even ietsje breder maken, en ook het stuur van het piratenschip mag wat hoger, maar het is dan ook vast niet voor mij gebouwd. Veel lol gehad daar, net zoals de namiddag dat Martin, Lisa en ik de bunkertjes en grasheuveltjes gingen bewandelen.

Op de vrolijk lachende zon na leek het net Teletubbieland als je de bunkertjes even wegdacht. Lisa en Martin gingen vrolijk zo’n bunkertje in, constateerden vervolgens dat het zeer waarschijnlijk een Hellevoetse seksplek was en stapten het bunkertje weer uit. Funny xD. Lisa ging bij één van de heuveltjes al gauw op d’r plaat, dankzij een heel klein beetje modder waar ze uiteraard precies instapte. Ik maakte het zelf wat erger. Nadat ik op de allerhoogste heuvel was geklommen (met een aanloop die geen reet waard was toen ik eenmaal begon te klimmen…) durfde ik er eigenlijk niet meer af. Zeer voorzichtig toch gedaan om vervolgens de tweede helft naar beneden op m’n kont door de modder te glijden. Erg jammer, maar ik kon m’n lach uiteraard niet inhouden toen Martin me keihard begon uit te lachen.

De leukste keer dat we het huisje uitgingen was zeker weten de avond dat we het dorpje ernaast onveilig gingen maken. Dit plan leek al gauw te mislukken nadat we van een caféetje (waar ze een tof jaren ’40 Fallout nummer draaiden) naar een lege discotheek liepen. Met m’n zwaar aangeschoten hoofd nog even aan de werknemer buiten gevraagd of het bij de pinautomaat gezelliger zou zijn, omdat er in de disco echt nul mensen waren. De man keek mij boos aan, maar uiteindelijk moest die discotheek niet zeuren. Ik heb daar namelijk wel fucking 20 euro betaald voor vier drankjes, waaronder een cola. Dure shit dus.

Bij de pinautomaat was het uiteindelijk inderdaad gezelliger, want iemand die ook pinde wees ons op een café waar een jaren ’90 party was. De Kont van ’t Paard was de naam van het café. “Ben je al bij de kont van ’t paard geweest?”… say whoooot?

Die jaren ’90 party was wel dik gezellig en we zijn lekker los gegaan een tijdje met z’n allen. Ik vermoed dat Tess de DJ omgekocht heeft allerlei bagger te draaien nadat zij eerder weggingen, want zij en Marlon waren de deur nog niet uit of er kwam een enorme stroom aan kutnummers uit de speakers. Zo zonde! Ach, het was nog steeds een topavond, eigenlijk beter dan de oud en nieuw avond die erop volgde. Het vuurwerk van de buren werd wel steeds nicer en nicer. Geen geldverlies voor ons dus. Yay!

Maar ín het huisje was het ook continu lachen en gezellig hoor. Daarover moet je weer eventjes naar de volgende blog gaan ^^.