Mezelf daarnaast dus ook nog vermaakt met Weerwolven, een spel waarbij je een rol aanneemt en waarbij veel praten en overtuigingskracht nodig is. Ik ben hier volgens mij redelijk goed in, maar niet zo goed als David. Wat een sneaky bastard is dat zeg, viel niet te peilen! Een erg leuk spel dat debiel klinkt als ik het ga uitleggen, dus probeer het maar gewoon eens een keer te spelen.

Zelfs het bowlen was leuk, terwijl ik er normaal echt geen liefhebber van ben. Twee uur bowlen (tweede uur gratis) viel dan wel weer zwaar, vooral toen ik cola morste op de mooie Uggs van Tess. Gelukkig kreeg ze het er nog uit. Ja, dat moest ze zelf schoonmaken in plaats dat ik dat deed, want ik zou het met m’n lompe gedoe alleen maar erger maken waarschijnlijk. Netjes sorry gezegd en ze was helemaal niet boos uiteraard, dus all fine ^_^.

Zonder die spellen en uitjes had ik me ook nog vermaakt dankzij de dialecten in het huisje. Met vier mensen uit Baarn kom je wel aan je portie kakwoorden in een week, wat enorm grappig blijft. En anders hadden we altijd nog het Brabogebrabbel van Lisa. Jammer dan weer dat ik van die netpraters een flinke verkoudheid gehad heb, maar het is het allemaal wel waard eigenlijk.

Het was immers zo gezellig! Ik kan nog allerlei dingen opnoemen, zoals de lollige gesprekken voor het slapen gaan (zowel beneden onder het genot van een 43’je als met Sven en Kars in de slaapkamer) of het spel Hotel dat Sven, Martin, Tess en ik speelden. Iedereen haatte het spel, maar we hadden zo’n lol om elkaars grappige dingetjes dat we erg veel plezier ervan gehad hebben.

Ook aan de ontbijt- en dinertafel (zelfde tafel btw :p) was het behoorlijk gezellig. Het maakte gewoon niet uit naast wie je zat, het was altijd leuk tijdens etenstijd. En lekker! Zelf heb ik me veel met het gourmetten bemoeid, wat simpel is, maar Bob en Martin maakten lekkere macaroni, Michiels avondeten smaakte ook prima en met wat knakworsten en tomatenketchup erbij was ook de vegetarische spaghetti van Lisa en Tess wel te doen (ik ben zo’n zeurpiet met eten ook!). De laatste dag was het meest bijzonder wel: een voorgerecht van pannenkoeken met als tweede gang tomatensoep en kippensoep, vervolgens overgegaan op gebakken eieren , toen een hoop knakworst en vervolgens nog meer gebakken eieren. Rare combinatie, maar het smaakte er niet minder om.

Het viel me de laatste ochtend wel zwaar toen het ineens afgelopen was. Het was continu zó gezellig en melig dat ik de mensen echt nog niet wilde gaan missen, maar het moest toch. Ach, we hebben afgesproken vaker wat leuks te gaan doen wel, dus daar hoop ik op. Lisa en Sven nog even op Station Barendrecht gedropt en toen was het eigenlijk wel echt over, maar man o man wat was het leuk. Dus bij dezen nog even een bedankje naar hun allemaal, ik hoop jullie echt snel weer te zien :-).

Uiteindelijk zijn we het toch snel zat geworden en was iedereen het er mee eens dat het karten twee dagen ervoor leuker was. Zelfs ik was het daarmee eens, en ik was geeneens mee wezen karten. De uitstapjes ’s avonds naar de speeltuin waren stiekem ook erg tof. Misschien hielp het mee dat ik niet meer compleet nuchter was, maar zeker het grote piratenschip aan de zee was behoorlijk grappig. Ze mogen die glijbaantjes en graafmachinetjes wel even ietsje breder maken, en ook het stuur van het piratenschip mag wat hoger, maar het is dan ook vast niet voor mij gebouwd. Veel lol gehad daar, net zoals de namiddag dat Martin, Lisa en ik de bunkertjes en grasheuveltjes gingen bewandelen.

Op de vrolijk lachende zon na leek het net Teletubbieland als je de bunkertjes even wegdacht. Lisa en Martin gingen vrolijk zo’n bunkertje in, constateerden vervolgens dat het zeer waarschijnlijk een Hellevoetse seksplek was en stapten het bunkertje weer uit. Funny xD. Lisa ging bij één van de heuveltjes al gauw op d’r plaat, dankzij een heel klein beetje modder waar ze uiteraard precies instapte. Ik maakte het zelf wat erger. Nadat ik op de allerhoogste heuvel was geklommen (met een aanloop die geen reet waard was toen ik eenmaal begon te klimmen…) durfde ik er eigenlijk niet meer af. Zeer voorzichtig toch gedaan om vervolgens de tweede helft naar beneden op m’n kont door de modder te glijden. Erg jammer, maar ik kon m’n lach uiteraard niet inhouden toen Martin me keihard begon uit te lachen.

De leukste keer dat we het huisje uitgingen was zeker weten de avond dat we het dorpje ernaast onveilig gingen maken. Dit plan leek al gauw te mislukken nadat we van een caféetje (waar ze een tof jaren ’40 Fallout nummer draaiden) naar een lege discotheek liepen. Met m’n zwaar aangeschoten hoofd nog even aan de werknemer buiten gevraagd of het bij de pinautomaat gezelliger zou zijn, omdat er in de disco echt nul mensen waren. De man keek mij boos aan, maar uiteindelijk moest die discotheek niet zeuren. Ik heb daar namelijk wel fucking 20 euro betaald voor vier drankjes, waaronder een cola. Dure shit dus.

Bij de pinautomaat was het uiteindelijk inderdaad gezelliger, want iemand die ook pinde wees ons op een café waar een jaren ’90 party was. De Kont van ’t Paard was de naam van het café. “Ben je al bij de kont van ’t paard geweest?”… say whoooot?

Die jaren ’90 party was wel dik gezellig en we zijn lekker los gegaan een tijdje met z’n allen. Ik vermoed dat Tess de DJ omgekocht heeft allerlei bagger te draaien nadat zij eerder weggingen, want zij en Marlon waren de deur nog niet uit of er kwam een enorme stroom aan kutnummers uit de speakers. Zo zonde! Ach, het was nog steeds een topavond, eigenlijk beter dan de oud en nieuw avond die erop volgde. Het vuurwerk van de buren werd wel steeds nicer en nicer. Geen geldverlies voor ons dus. Yay!

Maar ín het huisje was het ook continu lachen en gezellig hoor. Daarover moet je weer eventjes naar de volgende blog gaan ^^.

Waar we ons vorig jaar vermaakten in een villa met een dikke kelder met jacuzzi, zaten we dit keer in een iets kleiner huisje met een klote kookplaat, een plakkende trapleuning en een relaxte sauna (ha, jullie dachten vast dat er nóg een negatief dingetje kwam).

Goed, na een Kerst die wel oké was vertrok ik dus naar de vakantie waar ik al tijden naar uitkeek. Met Bob en Martin, m’n maatjes van thuis, hadden we al een hoop boodschappen gedaan de week ervoor en het leek er al op dat nuchter blijven geen optie ging worden. Uiteindelijk stonden er echt veel teveel flessen drank en het was dan ook continu gezellig. Oké, de mensen die mee waren hielpen ook wel een beetje mee aan de gezelligheid ;-). Bob en Martin waren dus mee sowieso en zij deelden de kamer met lovely Lisa, een maf Brabomeisje met veel teveel nagellakjes en geurtjes en kleding enzo. Echt een meisje-meisje, ik moet er altijd om lachen ook hoe enthousiast ze d’r nieuwe dingetjes kan laten zien.

Bij mij op de kamer sliep net als vorig jaar Sven, die ik al opgehaald had op Station Barendrecht en waarmee ik altijd enorm kan lachen. We zitten vaak lekker op hetzelfde niveau, of het nu melig is (vaak) of serieus (minder vaak). Ook lag Kars bij ons, één van mijn meest interessante vrienden. Waar ik me bij Martin soms al verbaas en me helemaal de pleuris lach om sommige opmerkingen, is Kars nog wat tikjes erger. Hij is gruwelijk slim, maar wel weer zó slim dat hij soms niet al te snugger overkomt. Klinkt negatief, maar het is de reden waarom ik Kars zo tof vind, samen met het feit dat ik hem serieus nooit chagrijnig zie en dat hij altijd vriendelijk is.

Op de derde kamer van de bovenverdieping lagen David, Michiel en Mark. David ken ik al jaren en hoewel ik hem buiten dit soort dingen weinig spreek, is het tijdens deze dingen altijd helemaal goed en gezellig. Michiel is een lekkere rare. Hij is redelijk nerdy in a good way, tegelijkertijd gedraagt hij zich vrij chique en je kunt heel erg lachen met deze kerel. Dan hebben we Mark, de man met het meest interessante beroep die ik ken. Ik heb hem dit keer niet veel gehoord over zijn pilotenverhalen, maar ik kan daar op zich altijd wel naar luisteren. Toffe gasten ook!

Beneden lagen het stelletje Tess en Marlon, ook bijzonder lieve mensen waarvan ik altijd vrolijk word als ik ze zie. Tess is zo’n vrolijk popje met allemaal mooie bedeltjes aan d’r arm, ieder met een eigen verhaal enzo waar ze leuk enthousiast over kan vertellen. Ze is een speciaal type meisje die nog eens extra opbelt om je te bedanken voor een Wii spelletje omdat ze er zoveel lol mee heeft gehad, terwijl ze al aardig wat heeft volgens mij. D’r vriend Marlon is niet minder awesome. Heel klote dat hij de eerste dagen ziek was, want om Marlon kun je continu schik hebben. De verhalen die hij vertelt zijn meestal ranzig, maar dankzij de lacherige manier waarop hij het vertelt kan niemand het echt erg vinden volgens mij. Misschien voortaan de gesprekken ná het eten starten, maar ik heb er bijzonder veel lol om gehad.

Eén nachtje heb ik op de bank geslapen, want Fenne kwam ook nog een dagje langs. Ik ken haar nu ongeveer een jaar en het is al gauw één van mijn allerbeste maatjes geworden. Iemand waarmee ik lekker serieus kan praten, maar ook eentje die enorm grappig is. Fenne kan rustig na een kwartier nog helemaal in een deuk liggen van het lachen om iets. Hoppa, begint ze ineens weer over dat grappige dingetje van een poosje terug. Ze mailde een keertje dat ze ’s ochtends in de stromende regen op d’r fietsje spontaan in de lach schoot om een slechte klikograp van de avond ervoor, terwijl de meesten die door de regen fietsen écht niet zo vrolijk zijn. Ik vind het awesome!

En tot zover denk ik mijn eerste blogje van de twee á drie. In de volgende blogs vertel ik uiteraard wat meer over de vakantie zelf, want dit is meer een blogje geworden hoe blij ik ben met deze mensen. Dat ben ik ook echt wel hoor! Uiteraard heb je met de één altijd iets meer dan met de ander, maar dit was tot nu toe de groep met de meeste aansluiting voor mij. Teveel mensen die ik als echte vrienden zie, waardoor ik met de jaarwisseling gewoon wat andere vrienden vergeten ben te SMS’en. :’)

After walking around at DreamHack Winter 2011, we had a lot of questions. People were walking around in pajama suits, there were a lot of chicks that weren’t ugly or already in a relationship and we were worried about the glasses of Magnus from the network team. At the same time we had a lot of Dutch people we needed to ask some questions. Jeroen teamed up with Angelo and Toine to do a video full of interviews, partly in English and partly in Dutch.

> Origineel artikel op Intel Pack4DreamHack.

“So how did you like the way home?” Robin asked us when we left from Enschede to Utrecht. Tom and I answered that it was okay and Robin looked a bit surprised. “Really? What about the falling windshield wiper?” To be honest, the way back home wasn’t really an adventure for me because I was too tired during the ‘exciting’ hours of the trip.

The last night of DreamHack I was talking to our Belgian friends about CampZone and The-Party for a while. Before I knew it, I only had three hours before I had to wake up. I quickly packed my stuff, asked Eric and Frido to watch my PC and I went to the Smurf house to lay down for an hour or two. Hennie had a hard time waking me up two hours later, but I did manage to leave Smurf Town before Hennie, Herman and Lieneke did. Someone had to go to see if the bus was opened already. Rob was there packing the stuff of our first Packers and I had to go to pick up our Duh-Events stuff and my own PC. I have to say that I really love our Packers. I was struggling a bit with the Duh-Events crates, I really didn’t want to walk four times to pack everything. One of our Packers asked me if he could help and I asked another Packer myself. Thanks guys!

Before we could leave Sweden to start our trip back to The Netherlands, we were missing three people. One of them was asleep in my bus and he didn’t respond to any of my nineteen calls for him. The twentieth time he responded finally. I think he is one of these ‘comazuipers’ (Dutch for drinking until you’re unconscious, binge drinking) you sometimes hear of, or he is just really deaf. The other two guys did have problems with their taxi I think. Anyway, we finally left Sweden with the whole Intel Pack4DreamHack team. There was no Jamie to left behind in the first place, so we hoped for a trip without any problems. It was a bit of a shame when we encountered two delays though.

Our first delay was near Kopenhagen in Denmark. One of the engine compartment hatches and one of the windscreen wipers broke down during the crossing of the Oresundsbrun bridge. I was too tired that moment to think about it I guess; I saw how Rob stole my coat again to go outside to help, but I didn’t think much about it. Later I heard that a lot of people had the most scary bus trip ever. The wind made the bus shake the whole time, but I didn’t mind the shaking until we were on the boat. The shaking of the boat made me doubt if the schnitzel I was eating was really dead or not. The shaking did however help to tell some funny ‘schuine moppen’. Schuine moppen literally means telling crooked jokes, but it translates as telling dirty jokes. O well, I guess only the Benelux people will get that one. After some schuine moppen and after making fun of a ridiculous wall painting we arrived on the other side. Time to go… NOT! Due to hard winds we were not allowed to cross the Fehmarn Bridge over the Baltic Sea, so we had to wait for an hour or two. To kill some time, my busmates decided to watch Scarface. I fell asleep rather quickly.

After I woke up and after we started the remaining part of our trip, everything went pretty fast. We arrived in Enschede sometime after midnight and most of us said goodbye to each other; one bus went to Eindhoven and one bus went to Utrecht. So there I was, away from my own bus, as a guest in Dick’s bus. He still seemed tired while I wasn’t really sleepy anymore. We arrived in Utrecht around 2.45 AM I guess. After packing my stuff and after I said goodbye, I drove back to my home. So, ‘the end’. I would like to thank all Packers from both busses for being nice and helpful, I hope to see you all again during Barcraft, CampZone, The-Party or Intel Pack4DreamHack Summer 2012.

> Origineel artikel op Intel Pack4DreamHack.

When I began writing this, everyone started clapping. Not for me unfortunately. No, although I deserve a big cheer every day, they were clapping because the Tetris Theme Song was playing. Yes my dear ladies and gentlemen, the people at DreamHack aren’t people you see every day. Let’s start by talking about some Swedish fashion. We call it Zweedse mode here. A lot of dudes are walking around in pink sleeping wear all day long, and then there are also these human chicken dudes with their mohawk haircuts. Today I will try to walk around with Angelo or Toine from the video team to make a video blog about this Swedish fashion, as well as the hot chicks and our Dutch poppetjes.

Let’s back up a little to where we were though. I wrote about my fears before the event started and about the twenty hours in a bus. After arriving, I had to help the Packers with their wrist bands. It was cold and it rained a little, so that sucked big time. But after that everything went better. The whole day I was tired to be honest. I didn’t sleep much of course, so I was ‘zo gaar als boter’, which describes that I was very tired. I didn’t really like my first day, but looking back that was just because of me being tired. Luckily I’m not sleeping in the sleeping hall at DreamHack. No, me, Hennie, Herman and Lieneke are sleeping in a cottage. Luckily we have the good one. Steph, Matthijs, Anja and Tom are sleeping in the cottage next to us and they complained about a bad smell. The cottages made me think about the village of the Smurfs. Even from the inside. A Smurf house isn’t that big, and when we entered the cottage, we saw four beds in the living room and a bathroom. O well, still better than sleeping between so many people and I slept for ten hours on my first night.

Like I said I’m enjoying myself more at the moment. I am happy to say that I met some new people in the past few days. For example, I talked a bit about Fallout with Anja and she seems really nice. Then we have Bram, Frido and Eric. Bram is the Belgian guy I mentioned in my previous blog and Frido and Eric are two of the Limburgers. I’m a fan of how enthusiastic Frido is, and he already wrote a blog for the website, just like Steph, Aster, Thijs and Pim. Also, my first impression of Toine from the video team wasn’t that great, but he is a very funny man. I should also mention Annelize, the lovely young lady sitting next to me. Great music taste and fun to talk with. Don’t know if I’m forgetting anyone, but most of our Packers are just awesome. I think everyone is just ‘toppie toppie’, and no, you wouldn’t find that in a Dutch dictionary.

Right now, Intel Netherlands is making a video featuring Rob and Dick. Dick is going to spin some records on the main stage tonight. I’m going to watch that, which means I have to listen to some sucky hardstyle music. My hopes for some metal music aren’t very high. What’s more to say? My Coca Cola Light tastes a bit like bubblegum and I’m wondering if that’s a bit of Swedish flavour or not. The food around here is taken care of by the way. The halls are filled with places where you can buy pizza’s, hamburgers et cetera and they sell candy as well. The Daim candybars are delicious. I just had a nice Daim breakfast because there were nog nice sandwiches available at the Kiosk. Alcoholic beverages aren’t allowed, but in the restaurant we ate, Dick had two beers. Quite expensive. His meal was around 150 SEK and the two beers were as well. Ridiculous.

My last few lines should be about our sponsor. Kurt from Intel is a very nice guy. Normally I would say something about the way he talks because he’s from Belgium and all, but you almost can’t hear it. So I actually had an understandable conversation with a Belgian dude. No, without joking: Kurt is awesome and I guess we will all receive an Intel Pack4DreamHack pajama outfit during DreamHack Winter 2012, along with the Intel Pack4DreamHack mohawk haircut.

> Origineel artikel op Intel Pack4DreamHack.

My ass is fine, not sore at all. I know how I began my first blog for this website with some whiny bitching about being afraid of getting a sore ass and I just wanted to tell you that I won’t do that anymore. People called me an ‘ouwe zeikerd’, which means something like ‘whiny bitch’. I don’t care, ‘jammer dan’. So, my road trip to Jönköping has concluded; my ass is okay, my back hurts a little and I managed to conquer the snow (there is no snow AT ALL!!).

My road trip started in Houten around 11.30 AM. We made stops in Eindhoven, Enschede, Germany, Denmark and finally in Sweden, after which it was 7 AM. That means I sat in the Intel Pack4DreamHack bus for almost twenty hours. For twenty hours I was surrounded by Limburgers. Limburg is one of the Dutch provinces and in each province they manage to speak with a different accent. People from Friesland (in the north of the Netherlands) are hardest to understand, but people from Limburg (in the south of the Netherlands) holds the second position. Their ‘g’ sounds like they’re sighing and they end almost every sentence with a high pitch in their voice. And while I have some pretty ‘grote oren’, big ears, I’m not always the best listener. So imagine being me, surrounded by these Limburgers and some Belgian dudes as well; it was horror!

Just kidding. While it is true that they’re not the easiest to understand (they talk a bit soft as well), I had a good time and I’m glad that Rob, Rina, Eric and Frido (‘Frodo’ in Dutch) were there to talk to. Daniëlle, Edwin, Hennie, Lieneke and Herman, the non-Limburgers I sat close to, were also nice and fun to travel with. Rob took care of most of the questions the packers had, while I had to make sure no one got left behind. We made a good team, as shown on the photo above, and I had something to do.

I already knew a lot of these people, like Aster, Thijs, Steph (who will blog later by the way (there you go Steph, can’t escape now muahaha!)), Tom, Dennis and Luc Marc. The dudes from our awesome video team were easily recognizable as well. One of those new video dudes had to barf (‘kotsen’ in Dutch) when we stopped (lucky-lucky), I always have something to remind people by. Most of my other bus mates were easily met as well. I had this amazing boy on my bus and his last name was ‘Spook’, which is Dutch for ‘Ghost’, and a Belgian guy who made me confused about which of his names was his last name. A lot of Belgian people I met in the past are a bit shy, but he had to laugh as hard about it as I did, which was cool in my opinion. I immediately added him to Facebook.

Sleeping in the bus was terrible. The Intel sleeping mask, neck pillow and ear plugs were handy, but not handy enough to sleep nice. I’m not complaining here; I already knew that sleeping in a bus isn’t as nice as in your own bed. At the moment I’m writing this I still need to sleep (hm… wondering why I am writing this right now…), but I am pretty obsessed with watching my neighbor play MapleStory. Annelize is sitting next to me, and together with Dick (that’s his name, we call the ‘dick’ you’re thinking of ‘piemel’) she did all the work on the other bus. Well, Dick did most of the work I guess but she was very helpful. Everything went super in the other bus as well and everyone arrived in Jönköping safely. My doubts about traveling so far were for nothing. You will read more about my DreamHack adventures later.

> Origineel artikel op Intel Pack4DreamHack.

There must be a first time for everything, or so they say. I can’t quite agree with that one, because there are things that I wouldn’t do, but November is a month where I’m doing a lot of new things. Finding the right English words reminds me that this is my first English blog post ever. It’s also my first blog for the Intel Pack4DreamHack website. But most importantly: this will be my first DreamHack ever. Yup, n00b alert! Last but not least it’s the first time I’m opening a blog with nonsense about ‘first times’. We call such nonsense ‘kletspraat’ in the Netherlands. Ah, almost forgot: my first time I’m going to teach some Dutch to our international readers.

So, it’s going to be my first DreamHack. I’m a bit ashamed about that actually. I’m always attending CampZone and The-Party, but I’ve skipped all bus trips to Sweden. I do have a few reasons for that, though. Most important: I don’t like sitting in a bus that long. I can imagine that sitting in a bus for twenty hours could give me a ‘houten kont’, which means that you should be quite alright with standing for a while after those twenty hours because of a sore ass.

The second important reason is my snow phobia. When I was a little boy, I was planning to throw some snowballs to my brother. I already made the snowballs and I went looking for my brother. That’s right: I hadn’t seen him yet and sadly he wasn’t even home at that hour… I slipped and I fell on my arm, after which I went crying to my mother. She actually became pissed off at me and demanded that I cleaned my room instead of crying like a sad, little puppy (everybody loves puppies). So I did. My mother regretted her outburst immediately after the doctor said I had a broken arm (but my room was amazingly clean, no toys could be spotted!). My arm is fixed, but the damage is done; I don’t like snow anymore and I’m always extra careful when those white pieces of terror, ‘witte stukjes ongeluk’ in Dutch, fall from the sky. The weather forecasts for Sweden doesn’t look to good for me and I’m not looking forward to the snowy weather to be honest.

And yet I’m very excited to travel to Jönköping to attend DreamHack this year! I always hear a lot of positive stories and I can’t wait to tell some of my own. So please, help me by telling me your experiences with the snow and the long traveling. Is it really that bad, or am I worrying too much? Did you get a houten kont in the past, or was everything just fine? Leave a reply on my blog post. You can also reply if you would like to drink a nice softdrink (which reminds me: what’s up with that ‘no alcohol’ policy?) with me during the event!

> Origineel artikel op Intel Pack4DreamHack.

CampZone is een unieke en gezellige manier om de zomervakantie door te brengen. Via een ontzettend snel netwerk worden vanuit tenten allerlei computers en gameconsoles aan elkaar gekoppeld om samen of tegen elkaar de leukste games te spelen. Dit in competitievorm met de tofste prijzen of gewoon voor het plezier dat het met zich meebrengt. Verspreid over de dag heen wordt er van alles georganiseerd om ervoor te zorgen dat de vakantiegangers ook iets anders te doen hebben dan enkel gamen. Denk hierbij aan buitenactiviteiten als zeepvoetbal, binnenactiviteiten als bingo, gezellige barbecues en knusse kampvuuravonden. Er is voor iedereen wel wat leuks te vinden.

Duh-Events, de organisatie achter CampZone, zit dit najaar echter ook niet stil. E-sportfanaten kunnen op zondag 20 november ‘s avonds bij de Winkel van Sinkel terecht om de StarCraft II wedstrijden van pro-toernooi MLG Providence te volgen tijdens Barcraft. Daarnaast stappen zogeheten pro-gamers en freelanners op 23 november samen de bus in om via Intel Pack4DreamHack naar de grootste Lanparty ter wereld in Zweden te reizen. Voor meer informatie over aankomende evenementen kun je terecht op www.campzone.nl, www.barcraft.nl en www.pack4dreamhack.nl.

De 150 Nederlanders en Belgen zijn voor het grootste deel gamers die dit game-evenement, dat het wereldrecord houdt voor de ‘Grootste LAN-party ter wereld’, wel eens live willen meemaken. Daarnaast gaan natuurlijk ook weer de beste gamers uit de Benelux mee. Zo zal de Belgische clan ‘Antwerp Aces’ tijdens DreamHack meestrijden in het CounterStrike 1.6 game-toernooi en zit ook gamer ‘Orly’ in de bus om deel te nemen aan het StarCraft II game-toernooi. Deelname aan de toernooien van deze twee populaire spellen betekent een kans op hoofdprijzen van meer dan 20.000 euro.

Op woensdag 23 november vertrekken de bussen vanuit Utrecht en Eindhoven naar Enschede, om daar rond 18.00 uur via Duitsland en Denemarken richting Zweden te rijden. Op donderdag 24 november rond 8.00 uur zullen de bussen arriveren in Jönköping, een klein stadje waar het gamefestijn die dag losbarst in de Elmia Expohallen. Deelnemers aan DreamHack nemen hun eigen computer mee om die vervolgens te koppelen aan een enorm netwerk, zodat iedereen tegen elkaar kan gamen. Naast het LAN-gedeelte kent DreamHack ook een groot beursplein: de DreamExpo. Daar worden de nieuwste games, hardware en gaming gear getoond. In het naastgelegen hockeystadion, de DreamArena, kunnen ruim 4.000 toeschouwers de game-matches live volgen. Intel zelf zal in de main hall uitpakken met demo’s op pc’s met de allernieuwste Intel Core i7 Extreme Edition processors.

Deelnemers krijgen tijdens Intel Pack4DreamHack waar voor hun geld: voor 99 euro krijgt iedere ‘Packer’ een reispakket ter waarde van dik 300 euro. Dit pakket bestaat onder andere uit een toegangsticket voor DreamHack, de reis en een grote stapel extra goodies, waaronder de gratis pc game Magicka, een reiskit, een warme Intel-muts en het felbegeerde Intel Pack4DreamHack vest. Alle informatie over de reis en diverse blogs en video’s voor thuisblijvers zijn te vinden op www.pack4dreamhack.nl. Daar valt ook een gloednieuwe MSI-gaminglaptop te winnen. Behalve deze website worden op de Facebook-pagina van Intel Nederland, bereikbaar via www.facebook.com/intelnederland, dagelijks videoreportages geplaatst door Intel Nederland TV.