Eigenlijk was de keuze om naar Rock im Park te gaan al snel gemaakt. Pinkpop maakte namelijk een behoorlijk belachelijke beslissing door Bruce Springsteen te boeken in plaats van Metallica. Tel daarbij op dat Rock am Ring (drie uur dichter bij huis) al lang en breed uitverkocht was en dat Marilyn Manson, Tenacious D, Linkin Park en Motörhead ook naar het festival zouden komen en we hebben een winnaar! Met Martin en Bob (in het Duits: Bobf) vertrok ik afgelopen donderdag dus naar Nürnberg. Vorig jaar waren Bob en ik er al heen gereden voor System of a Down. Jup, voor één dagje even heen en weer. Dat was dus zeven uur heen en zeven uur terug :-). Op het moment van schrijven zijn we bezig met de terugweg en ik moet zeggen dat we het vandaag snel voor elkaar gaan krijgen. Bob is begonnen met rijden en wist er al twintig minuten af te snoepen, zelf reed ik met 200 á 210 kilometer per uur ook aardig wat minuutjes eraf. In totaal zijn we al drie kwartier kwijt, ik hou er echt van hoe hard je mag rijden op das Autobahn.
De heenweg duurde wel ‘gewoon’ zeven uur. Onze eindbestemming was Flughaven Nürnberg, het vliegveld dus. Tegenover het vliegveldje zit een goed hotel waar ik gerust nog eens zou willen overnachten. Aardige mensen, goede bedden en een lekker goedkope bakker tegen het vliegveld aan zodat we niet duur hoefden te ontbijten. Maar ja, het avondeten zorgde uiteraard wel weer voor genoeg kosten. Op het festivalterrein was er genoeg te halen en ik moet zeggen dat het prima smaakte. Hollandse friet van een échte Nederlander, een Asian Wok en… nog iets met een hoop pittig vlees. Het smaakte in ieder geval goed. De bands smaakten ook naar meer… en ik maak hier echt een belachelijke overstap van food naar bands. Bemoei je er niet mee.
De vrijdag begon voor ons pas echt toen Tenacious D het podium betrad. Wat ontzettend gaaf om zo’n comedyheld als Jack Black in het echt te zien zeg! Hun programma was uiteraard een beetje in scène gezet, met af en toe een grapje richting de Duitsers. “Did I say anything in German just now?” en een “das ist gut” nadat Jack Black ons had verteld dat hij onze oortjes seksueel had verwend met goede muziek. Kyle Gass zei dat de meest krachtige vorm van rockmuziek waarschijnlijk jazz fusion (?) was. Erg flauw, maar het gehele programma dat de band neerzette buiten de nummers was wel ontzettend leuk. Ze begonnen helaas teveel met de nieuwe nummers in plaats van dat ze het een beetje verdeelden, maar de ‘rize of the fenix’ wist ons ook weer te laten lachen. De enorme vogel die op het decor verscheen was overduidelijk een piemel en een stel ballen. The Metal, Tribute, Double Team, Wonderboy, Throwdown, Kickapoo, The Final Showdown, Deth Starr… al het geniale werd gespeeld en het blijft waanzinnig gaaf dat we dit hebben gezien.
Voor mij sloot de eerste dag perfect af met Metallica. Ik had ze al drie keer eerder gezien, maar wat weten ze er elke keer toch weer een show van te maken. Dit keer geen nieuwe nummers, maar oude nummers. Omdat het Black album zoveel jaar bestaat, werd dit in zijn geheel gespeeld. The Unforgiven, Enter Sandman, Nothing Else Matters en nog veel meer lekkers kwam dus langs, maar ik was toch ook wel heel erg blij toen Master of Puppets en One werden gespeeld. Een topshow met het gebruikelijke vuurwerk en de lasershow.
Hierna gingen Bob en Martin nog bij Skrillex kijken, maar dat vind ik maar debiele muziek. In de trein nog wat praatjes proberen te maken, maar niet alle Duitsers zijn even goed in Engels. Het meeste contact kreeg ik met een gek koppel uit Oostenrijk of Zwitserland… ze spraken in ieder geval Duits en maakten Duitsland belachelijk. De vrouw begon ineens hysterisch te lachen en te schreeuwen door de trein heen en de man keek iedereen beschaamd aan en gebaarde dat het wel goed zou komen. Tja… terecht dat hij zich voor zijn keukenmeid schaamde in ieder geval. Op het festivalterrein zijn ze overigens stukken beter in Engels en we zijn ook nog wat Nederlanders tegen het lijf gelopen. Gezellige praatjes gemaakt in ieder geval. De dagen erna nog wat meer mensen gesproken. Sommigen leken niet meer te willen praten zodra ze erachter kwamen dat wij geen Duits spraken, maar anderen vonden het awesome dat we zover waren gereden voor ‘hun festival’. Eén meisje kon zelfs wat Nederlands: “ik wil graag tien gram wiet kopen, that’s all I need to know right? Alsjeblieft, dankjewel!”. Grappig :’). Het meisje dat bij haar stond vertelde dat zij best Engels kon praten, maar dat ze er vaak een beetje verlegen van wordt omdat ze bang is dat ze de verkeerde woorden zegt. Maar haar Engels was eigenlijk best goed, en zelf zoek ik ook weleens naar woorden. Waren aardige meiden in ieder geval.
Als kers op de taart nog gezellig een gesprek over voetbal gehad. De Duitse kerel wenste me ineens succes en ik had geen idee waarmee. Hij begon daarna over Oekraïne en Polen en het kwartje viel eigenlijk nog steeds niet. Misschien had ik die dude beter bij Martin neer kunnen zetten. Toen hij “soccer” zei kreeg ik hem door en vertelde ik hem dat wij hen dik in gingen maken en dat het oranjegevoel alweer aan het opborrelen was bij mij. En dat zei ik uiteraard in vloeiend Duits.
Op de tweede dag werd er nog vloeiend Duits gezongen trouwens. Die Toten Hosen was de hoofd act van die dag, en dit zorgde er samen met de andere bands die dag voor dat we hier het minst naar uitkeken. Het viel ook bijna allemaal tegen. De Dropkick Murphys had echt slecht geluid, waardoor we naar het andere podium liepen. Daar speelde de band Example, die eigenlijk weer heel erg meeviel. Onverwachtse topper deze dag was The Offspring.
Vroeger heb ik The Offspring best veel geluisterd, maar op een gegeven moment ben ik daar op de één of andere manier mee gestopt. Nu ik de toppers weer live heb gehoord, ben ik weer een beetje meer fan geworden. Thuis maar eens kijken of ik nog wat van ze kan vinden dus! De sfeer van het publiek waar we bij stonden was gezellig en de nummers rockten bijna allemaal de pan uit. The Offspring heeft voor ons zeker de zaterdag gered, we hebben genoten!
De zondag was een beetje een dilemmadag. Op de dag zelf twijfelde ik nog steeds of ik Linkin Park of het overlappende Motörhead ging kijken. We zijn in ieder geval begonnen met Cypress Hill, wat hier en daar een nummertje heeft dat ik best kan waarderen. Het is niet helemaal mijn muzieksmaak, maar zeker lekker om gewoon eens aan te zetten. Lamb of God was echt kutherrie en hoewel ik bij Killswitch Engage uitkeek naar twee nummertjes, was dit ook gewoon vies geschreeuw, maar dan met net wat meer melodie dan Lamb of God. Daarna begon de regen… zo irritant. Nou ja, de vrijdag had er al voor gezorgd dat we waren verbrand en nadat we ons hadden ingesmeerd op zaterdagochtend zijn we zaterdag wat bijgebruind. We hadden dus prima weer. Zoals iedere Duitser ons wist te vertellen heeft Rock im Park bijna ieder jaar twee zonnige dagen en één rotdag. Jup. Poncho’s aan dus en doorgaan!
Met Bob en Martin ben ik in ieder geval maar naar Linkin Park gegaan in plaats van Motörhead. Ik had Lemmy twee jaar terug nog gezien en Linkin Park was toch alweer vijf jaar geleden. Mijn twijfel was er vooral omdat ik wist dat Linkin Park niet hun Pinkpop 2007 optreden kon overtreffen. Toen hadden ze al die nieuwe kutnummers immers nog niet. Toch ben ik blij dat ik voor Linkin Park heb gekozen, want het optreden was alsnog erg goed. Ik moet toegeven dat ik heel veel van hun nummers door elkaar haal qua titel, dus ik ga de nummers niet opnoemen, maar de nieuwe meuk was goed afgewisseld met de mooie klassiekertjes. Eén van de Rock im Park medewerkers kwam tijdens het optreden het podium op om zijn vriendin ten huwelijk te vragen, wat erg mooi was! Linkin Park was in ieder geval erg mooi.
De ‘late night special’ van de zondag was Marilyn Manson. Na Linkin Park zijn we dus gauw naar het andere podium gegaan. Man, wat was dat gaaf zeg! Hij deed maar drie nummers van het nieuwe album, waardoor het voor de mensen die nog geen tijd hebben gehad om het te luisteren ook erg goed te doen was. No Reflection, Pistol Whipped en Born Villain werden dus gespeeld tussen toppertjes als Sweet Dreams, Tourniquet, Beautiful People, Personal Jesus en nog veel meer. En wat is Marilyn Manson een heerlijke misselijke kerel. Nog steeds gooit hij na ieder nummer zijn microfoon over het podium zodat een treurig vrijwilligertje deze snel op mag rapen. Aan het eind sloopte hij met zijn microfoon zelfs nog wat dure apparatuur en gooide hij de microfoonstand over het podium heen. Applausjes waard, ook al realiseer ik me hoe sneu het klinkt als ik het zo typ. Je had het moeten zien, net zoals de opblaaspop die het podium op werd gegooid. Manson pakte de opblaaspop op en stak vervolgens het mesvormige onderstuk van de microfoon tussen haar opblaasschaamlippen. Hoppa! Ook was hij niet tevreden met de feedback aan gejuich die hij kreeg van het publiek. “There was more noise yesterday when I buttfucked Lindsay Lohan!”. Wel zonde dat er eigenlijk geen leuk publiek was waar wij stonden. Bob, Martin en ik moesten al het rockwerk doen. Dat was bij de andere bands wel anders.
Bij Metallica stonden we vlakbij een redelijk moshpitje. Niet goed, niet slecht. Ik weet nog dat we tijdens Sonisphere in 2009 tussen alle oldskool Metallica baardaap-fans stonden en dat je naar huis ging met bloeddruppels van een ander aan je arm. Dat was niet echt prettig, totaal het andere uiterste. Maar deze jongens waren een beetje saai. Vorig jaar merkte ik sowieso al dat de Duitsers iedere kans aangrijpen om te moshpitten. Zelfs met een rustig System of a Down nummer als Lonely Day of Lost in Hollywood gingen de jochies helemaal los. Bij Nothing Else Matters waren ze nog nèt niet bezig, maar bij The Unforgiven zag ik er volgens mij alweer een paar uit hun dak gaan. Kom op guys, het is een rustig nummer! Sta gewoon stil en wacht tot Seek and Destroy. Maar nee, op dat moment geen lol te beleven. Jammer, want een moshpit is echt wel leuk!
The Offspring had wel een erg toffe pit. Eén kerel kwam mij gewoon speciaal halen, waarschijnlijk omdat ik zo groot ben ofzo. Vervolgens duwt hij mij er in en blijft hij zelf staan. Echt niet! Ik heb die gast bij z’n armen gepakt en alle hoeken van de moshpit laten zien. Mannetjes naar andere kerels beuken, enorm leuk om te doen! Ik had eigenlijk wat meer van Martin verwacht bij Linkin Park. Voor iemand die er het meest naar uitkeek stond hij een tijdje verbazingwekkend stil. Voor mijn gevoel heb ik hem een beetje op gang geholpen door zelf een beetje debiel te gaan springen en stampen, maar een moshpit gaat Martin niet expres in. Het was wel duidelijk dat hij bij Linkin Park aan het genieten was, waardoor Bob en ik het pitje achter ons ook weer met een goed gevoel in konden springen.
Het festivalterrein zelf was ook prima, op de stank af en toe na. Je wist de eerste twee dagen gewoon niet of je ongewassen mensen rook of frikandellen speciaal, maar aangezien het geen frikandellenfestival is vermoed ik dat er genoeg Duitsers zijn om deodorant aan te introduceren. Met de regen kwam de stank van de Dixi’s en alle pisbosjes ook flink opzetten. Gatverdamme! Het waren ook echt gore Dixi’s met uitpuilende drollen enzo. Martin en Bob betraden een Dixi waar iemand de halve wc-bril blijkbaar bruin had gekleurd. Doe maar alsof je thuis bent… Op zo’n moment doet de melige ‘toitoi’-tekst op de deur of de smilieface op de wand ook niet meer zoveel. Ik vermoed dat het komt door de sushi, want daarvan moet je volgens mij wel poepen. Er was een grote groep Duitsers in koor iets in het Duits aan het roepen en ik maakte er uit op dat ze “Het is sushitijd op Twitter” riepen. Niet dat dat heel logisch is, maar ik zou niet weten wat die mafkezen anders de hele tijd schreeuwen.
Na Marilyn Manson zijn we het festivalterrein afgegaan en hebben we in de kou een onwijs lange tijd op de bus moeten wachten. Gelukkig werden we vergezeld door twee Australiërs, een meisje uit Jordanië of Georgië (Bobf laat me daarover twijfelen) en nog wat anderen die later een taxi namen. Erg gezellig, de Austrialische jongen was ook onwijs grappig. Wist ons te vertellen dat je no way trek hebt in een typisch kerstdiner zoals wij dat eten als het buiten veertig graden is. Nooit over nagedacht en ik moest dan ook erg lachen bij de gedachte. Ze willen in Australië dus blijkbaar wel traditioneel kip of kalkoen eten. Ook vond hij het belachelijk dat wij de barbecue aanzetten bij ‘slechts’ 23 graden en hij was ervan overtuigd dat wij onwijs lange woorden gebriken voor dingen. Valt wel mee toch? Bij de Haubtbahnhoffe afscheid genomen en snel naar het hotel gegaan, maar het was ondanks de kou en het lange wachten erg grappig. De dag erna zijn we Nürnberg zelf nog even ingegaan. Grappig om te zien dat ze in CD winkels de categorieën ‘Black’ en ‘Deutsch Hiphop’ hebben. Geen normale rap of hiphop, maar gewoon alle muziek die door donkere mensen gemaakt wordt als ‘Black’ categoriseren. Mooie stad voor de rest, jammer dat ik zelf niks leuks heb kunnen vinden om te kopen.
De terugweg zit er momenteel bijna op. Ik ga Martin even vragen of hij mij van internet wil voorzien zodat ik dit kan publiceren.
“Festival met Tenacious D, Metallica, The Offspring, Linkin Park, Marilyn Manson e.a. :)”
From Rock im Park 2012, posted by Jeroen Den Hartog on 6/05/2012 (79 items)
Generated by Facebook Photo Fetcher