Vandaag is het weer eens tijd voor een blogje, want samen met Bob heb ik zo’n zeven uur (de terugweg van nog eens zeven uur komt er op het moment van schrijven hard aan) gereden voor praktisch één bandje. Zeven uur voor een optreden van slechts anderhalf uur, maar het was het honderd procent waard!

Van zes uur ‘s ochtends tot vier uur ‘s middags waren we in de weer om op Rock im Park in Nürnberg te komen voor System of a Down. De zanger van System of a Down, Serj Tankian, heb ik al vier keer eerder gezien tijdens optredens van zijn solo act. Daarnaast heb ik ook een avond flink gerockt tijdens een concert van Scars on Broadway, de tweede band van gitarist Daron Malakian en drummer John Dolmayan. Eind 2010 werd echter bekend gemaakt dat System of a Down weer bij elkaar zou komen. Maar wacht… Geen optreden in de Benelux?! Op dat moment besloten we dan maar om rond te kijken voor een andere oplossing. Graspop werd even besproken, want daar komen veel toffe bands. Maar toch, het is geen System. Voor System of a Down keken we rond in Frankrijk en Duitsland. Parijs was al snel uitverkocht en voor drie dagen Rock am Ring betalen was niet echt een optie. Collegafestival Rock im Park in Nurnberg verkocht echter ineens dagkaarten, welke binnen no-time waren besteld.

Dus, even terug naar die lange dag voorbereiden: van zes tot zeven uur ‘s ochtends en van twee tot vier uur ‘s middags waren we bezig met het beginnen van onze roadtrip en het reizen naar het festivalterrein. Na een lange autorit vol goede en slechte muziek (en met een ongelooflijk smerige hitte) zaten we om half twee ‘s middags in het geniale hotel dat ik geboekt had. Momenteel typ ik daar op een bankje dit blogje terwijl Bob een betere nachtrust heeft dan ik. Als ik om me heen kijk, doet de hotelkamer denken aan een mini-bungalow in een bungalowpark; een toffe badkamer, een huiskamertje met tv en zelfs een klein keukentje. Over de slaapkamer ben ik wat minder gecharmeerd om eerlijk te zijn. Net zo’n bedstee, we kunnen geeneens rechtuit liggen. Je ligt als het ware tussen twee muren gedrukt. Gelukkig hebben we dus die eerdergenoemde bank, alwaar ik nog redelijk heb geslapen.

Na wat te hebben gegeten, zijn we dankzij een toffe, slecht Engels sprekende kerel bij Rock im Park gearriveerd om vier uur ‘s middags. Wat een mooie locatie voor een festival zeg! Mark vertelde me al dat het evenement jaarlijks plaatsvindt op de plek waar Hitler vroeger wat toespraken hield of zou gaan houden, en dat er allerlei zeppelins op het terrein landden. Je zag ook aardig wat ouderwets ogende bouwwerken daar, en het geheel vormt dan ook iets dat zoveel jaar na de Tweede Wereldoorlog prima werkt als festivalterrein. Doordat je gewoon cash kunt betalen voor eten en drinken en doordat je een euro per beker terugkrijgt, doet het festival het ook nog eens beter dan eerder bezochte festivals als Pinkpop, Pukkelpop en Sonisphere.

Uiteindelijk hebben we drie bands gezien: Volbeat, Beatsteaks en System of a Down. De eerste kenden we al van naam en ik had even snel wat geluisterd. Live klinkt het eigenlijk voor geen meter en die zanger mogen ze wat mij betreft vervangen. De Beatsteaks waren wèl erg gaaf. Het is een Duitse band, maar de meeste nummers worden gelukkig in het Engels gezongen. De muziek klonk erg goed, daar moeten we zeker meer van gaan horen. Toch hadden we liever Three Doors Down gezien, die op de tweede stage afsloot terwijl ook System of a Down begon.

System was de lange autorit absoluut waard. We stonden redelijk vooraan in het midden en er werd continu gedanst en gebeukt in de moshpit terwijl de vier heren nummer na nummer speelden. De setlist vind je onderaan dit bericht. Aan het begin moest de microfoon van Serj nog even wat aangepast worden, maar al snel luisterden we naar een prachtig optreden. De band doet ook enorm veel met het publiek. Springen, klappen, dansen en ‘going crazy’, bij elk nummer moesten we wel wat doen. Achteraf waren we helemaal kapot en ik moet eerlijk bekennen dat ik me momenteel net een oud mannetje voel. Iets teveel uitgesloofd misschien. Bob ligt momenteel nog steeds te slapen, dus ook hij heeft aardig zijn best gedaan.

Zometeen is het dus tijd voor de tweede lange autorit van dit weekend, maar het was het nogmaals allemaal waard. Auf wiedersehen, ik ga denk ik even dat lamme jongetje wakker maken.

Setlist:
1. Prison Song
2. Soldier Side – Intro
3. B. Y. O. B.
4. I-E-A-I-A-I-O
5. Needles
6. Deer Dance
7. Radio/Video
8. Hypnotize
9. Question!
10. Suggestions
11. Psycho
12. Chop Suey!
13. Lonely Day
14. Bounce
15. Kill Rock ‘n Roll
16. Lost in Hollywood
17. Forest
18. Science
19. Darts
20. Aerials
21. Tentative
22. Cigaro
23. Suite-Pee
24. War?
25. Toxicity
26. Sugar