Goh, hoewel ik normaal altijd zo wat zinnen op papier heb, is dit toch wel enorm moeilijk om te schrijven. Activision kondigde eerder groots aan dat GoldenEye eindelijk zijn remake zou krijgen. Inmiddels hebben we hem goed kunnen testen. Graphics zijn prima, de gameplay werkt, de sounds zijn perfect en dankzij de multiplayer wil je hem vaak genoeg herspelen. Toch is dit een game die maar leuk is voor een klein publiek…

Het kleine publiek waar ik het dan over heb, zijn de mensen die James Bond niet kennen, maar wel van actiefilms en actiegames houden. Nou ja, James Bond kennen en de game tof vinden kan ook nog wel, maar dat is dan als je GoldenEye toevallig hebt overgeslagen. Het grootste minpunt, zowel kijkende naar de klassieker van Rare voor de Nintendo 64 als de film zelf, is namelijk dat de ontwikkelaar het hele GoldenEye zelf heeft vernacheld. Ik ga het proberen uit te leggen.

In Duitsland kreeg ik een presentatie van GoldenEye, van één van de ontwikkelaars. Geen Pierce Brosnan (de Bond in de film) in de Wii versie maar Daniel Craig, omdat we zogenaamd met onze tijd mee moeten. Zelf denk ik dat Activision het wel prima vond dat ze Daniel Craig en Judi Dench (M) al konden gebruiken in hun games. Want zowel in deze game als in Blood Stone zijn de acteur en actrice prominent aanwezig naast een stel onbekende voice actors die niet tijdens de theme song worden genoemd. Nu is dat nog niet zo’n ramp, al is Craig beter in het acteren zelf dan in het alleen maar de stem inspreken.

Geen Sean Bean, Famke Janssen, Robbie Coltrane en Alan Cumming als Trevelyan, Xenia, Zukovsky en Boris dus, maar een stel onbekenden. Daar kan ik me nog steeds overheen zetten. De stemacteur en de characterlooks voor Trevelyan zijn ook gewoon prima gekozen. Dan zie je ineens een slanke kerel met een litteken op z’n gezicht. “Valentin Dmitrovich Zukovsky? Ik heb hem dat litteken gegeven!”, zegt onze 007 vrolijk tegen M. In de film is Zukovsky een dikke gast met een stok. Bond heeft hem ooit in zijn been geschoten, waardoor hij hinkt. Even terug: de veranderingen zijn gemaakt omdat we met onze tijd mee moeten. Blijkbaar is het niet meer ‘in’ om als mankepoot rond te lopen en heb je een litteken op je kop nodig om het meer 2010 over te laten komen. Ook Natalya, Boris en Ourumov lijken niks meer op het karakter dat in 1995 voor GoldenEye is bedacht, en dat is toch zonde.

Met een GoldenEye voor de Wii gaan wij namelijk uit van een nostalgische ervaring. Activision liet het zo ook overkomen. In plaats daarvan heeft de ontwikkelaar het hele concept van GoldenEye omgegooid en is er niets nostalgisch aan. Bij het spelen van het eerste level krijg je al het gevoel dat je in je achterste genomen wordt. De Dam, voor spelers van de Nintendo 64 iets onwijs bekends, is namelijk wat aangepast. Het begin lijkt nog op de Nintendo 64 klassieker en het lijkt erop dat we iets enorm gaafs voor onze kiezen hebben gekregen. Na de sniper uitgeschakeld te hebben stappen we in een vrachtwagen. He, dat is nieuw, maar dat zijn welkome toevoegingen. Na het vrachtwagenritje moet je echter een stel omwegen maken, een helikopter fotograferen en een stel torens door voordat je je bungeejump mag maken. In het tweede level, Facility, is álles omgegooid. Sowieso ziet alles er enorm donker uit in de levels, maar het lijkt ook in de verste verte niet op de Facility die we kennen uit de Nintendo 64 versie. Jammer, weg nostalgie.

Dit gaat zo nog even verder in de multiplayer. In Duitsland mochten we expliciet al geen ‘bekend’ multiplayerlevel spelen. Ik zag Facility er gewoon tussen staan, maar ik snap inmiddels waarom ik dat van de ontwikkelaar niet mocht zien. Dan had ik namelijk al geweten dat er niets nostalgisch te vinden zou zijn. Zo zonde, ik keek enorm uit naar nieuwe speeltijd in zowel Facility als Bunker. Facility is dus nogmaals niets meer van wat het ooit was en het Bunkerlevel is in de multiplayer geeneens te vinden.

Verder is de game best actievol en die multiplayer is best goed te doen. Activision richtte zich op een goede shooter voor de Wii en de game zit toppie in elkaar. Met de keus uit Wii Remote plus Nunchuk, de Wii Zapper, de Classic Controller en de GameCube controller is er voor iedereen een fijne besturing te vinden waarmee je lekker kunt spelen. Daarnaast ziet de game er goed uit. Ten opzichte van GoldenEye voor de Nintendo 64 is de muziek er als enige op vooruit gegaan. Sinds Tomorrow Never Dies, de film na GoldenEye, wordt de muziek in de films verzorgt door David Arnold. Met deze game had David Arnold de kans om toch nog even te laten zien wat hij met een GoldenEye zou doen, en dat doet hij goed.

Eigenlijk, al bij al, is dit een goed schietspel voor de Wii. Waar ik wel onwijs van baal, is dat ze hier aan de haal gaan met een topfilm en een topgame. Deze titel is de naam GoldenEye namelijk écht niet waard. Ze hadden beter voor iets origineels kunnen gaan, net als met Blood Stone en net zoals Electronic Arts eerder deed met Agent Under Fire, Nightfire en Everything or Nothing. Maar ja, dat zal wel minder goed verkopen dan wanneer je de naam van de consoleshooter der consoleshooters gebruikt.

De score hieronder lijkt wat wazig. De balkjes zijn namelijk goed gevuld, maar toch krijgt de game geen topper van een eindcijfer. We hebben een schietspel voor de Wii dat goed in elkaar zit, maar de ontwikkelaars hebben zowel de Nintendo 64 klassieker als de film waarvan ze de naam gebruiken geen eer aangedaan. En daar baal ik wel van.

Origineel artikel op GameParty (november 2010).