Eerder liet ik al blijken dat de remake van Rare’s GoldenEye me absoluut niet is bevallen. Als je zo’n titel naar boven wilt brengen, laat dan wel het origineel in zijn waarde en ga niet het hele boeltje overhoop gooien. Retro Studios weet het oudere werk van Rare wèl te respecteren. Ja, de Metroid Prime ontwikkelaar is veel braver geweest dit jaar.
Vroeger, toen Nintendofans nog bestonden uit voornamelijk diehard gamers, was er een ontwikkelaar die bijna iedereen wel kon waarderen. Voor de Nintendo 64 maakte het bedrijf toppers als GoldenEye, Perfect Dark, Banjo-Kazooie en Donkey Kong 64. Echter, voor de Super Nintendo wisten ze eerder al Donkey Kong Country 1, 2 en 3 op de wereld te zetten. Toptitels, stuk voor stuk. De games waren vergelijkbaar met Super Mario Bros. 3 en Super Mario World, maar dan met een stel apen in de hoofdrol. De apen waren op zoek naar bananen, gestolen door een stel krokodillen. Perfecte graphics, perfecte muziek en perfecte gameplay. Dat biedt Donkey Kong Country Returns ons ook allemaal (Nou ja, graphics waren vroeger spraakmakender), maar de nostalgiefactor heeft de honderd procent net niet gehaald.
Die krokodillen, ook wel Kremlings genaamd, zijn namelijk nergens te vinden. Nu vechten we tegen een stel trommelende tribe-leden, terwijl dat makkelijk de Kremlings hadden kunnen zijn. Misschien vond Retro Studios het niet realistisch genoeg om weer dezelfde vijanden te gebruiken? Na die tien Donkey Kong games en die televisieserie kan dat natuurlijk niet meer… dus. Verder misten we nogal wat apen. Werden we in Donkey Kong 64 getrakteerd op vijf speelbare Kong’s en vier bezoekbare Kong’s, komen we nu naast de speelbare Donkey en Diddy enkel Cranky tegen. Als laatst was ik altijd erg gecharmeerd van het dansje dat Donkey en Diddy deden na het voltooien van een wereld. Op de wereldkaart zag je de twee apen dan even een kort dansje maken. In Returns zien we in plaats van lopende aapjes gewoon een bewegend pictogram. Klein minpuntje natuurlijk, maar toch jammer.
Zo, dat was al het negatieve dat ik kon bedenken over de game. De Donkey Kong serie is voor de rest in prima handen bij Retro Studios. Ze doen de originele Donkey Kong Country games eer aan door een hoop intact te laten. Zo is de prachtige muziek uit de Rare-titels van de jaren ’90 enkel bijgewerkt, zodat we in een moderne stijl kunnen genieten van de muziek. Bekende muziek in de levels, bij het menuscherm, op de wereldkaart, in de bonuslevels; alles is in perfecte staat aanwezig en gecombineerd met de topmanier van spelen, die lekker ouderwets vertrouwd doch vernieuwend aanvoelt. Het is een waar genot om Donkey Kong Country Returns te spelen.
De game speelt als een side-scroller. Donkey Kong kan rollen, springen, op de grond meppen en meer, en samen met zijn maatje Diddy heeft hij een groot aantal levels om te doorkruisen. De levels zitten boordevol extra’s. Zo moet je de letters van het woord KONG verzamelen en zijn er puzzelstukjes te collecteren. Vroeger zochten we naar DK-munten, maar omdat we inmiddels overgestapt zijn op de Euro had het geen nut meer die dingen op te sporen. De collectibles zijn vindbaar op het pad van de levels, maar ook buiten het pad zijn ze te scoren. Zo zijn de diverse bonuslevels terug, waarbij je in het level verplaatst wordt naar een soort minilevel vol extra’s. Nieuw is het gebruik van de achtergrond. Je ziet in de verte een klein eilandje met de K van KONG, en dankzij een ton kun je naar dit eilandje toegeschoten worden.
Is al dit prachtigs ook in multiplayer speelbaar? Jawel! Met z’n tweeën kun je de levels trotseren, de één als Donkey en de ander als Diddy. In het origineel moesten we altijd om de beurt spelen, maar nu lopen de apen tegelijkertijd rond in de levels, net zoals dat in New Super Mario Bros. Wii kon. De multiplayer voegt net dat extra tikje genialiteit toe en het is fijn dat deze met zijn tijd is meegegaan. Wij hadden niet geklaagd als we op de ouderwetse manier om de beurten zouden moeten spelen, maar op deze manier is het toch net iets leuker.
Dan heb ik inmiddels al wat nieuwigheden opgenoemd, dus is het misschien tijd ons daar wat meer op te focussen. Vroeger liep Diddy achter Donkey Kong aan, maar nu zit Diddy continu op de rug (met uitzondering in de multiplayer dus) van de gorilla. In Donkey Kong 64 kreeg Diddy een jetpack toegewezen, en net als Rare bij ieder deel deed, maakt ook Retro Studios een aantal logische evoluties. Het jetpack is er, dus waarom zou Diddy deze niet gebruiken? Zodra je Diddy op de rug van Donkey hebt zitten, kun je voor korte tijd in de lucht zweven dankzij het jetpack. Beide Kong’s hebben twee hartjes, waardoor ze bij het geraakt worden door een vijand nog een extra kans hebben. De game is over het algemeen niet simpel te noemen, waardoor die extra kans de game niet te makkelijk maakt.
Verdere nieuwe dingen zijn natuurlijk de motion controls die in elke Wii game gebruikt dienen te worden. Ze kunnen mij persoonlijk gestolen worden, maar ze zijn wel goed in de game verwerkt. Een aantal gameplay elementen wordt hierdoor namelijk toegevoegd aan de game, zoals het uitblazen van in de brand staande vijanden. Het rollen gebeurt echter ook via een motion sensing move, wat ik dan weer wel als een nadeel zie. Het werkt toch net iets fijner om snel een knop in te drukken. Dat schudden om op de grond te meppen snap ik wel, maar niet alles hoeft door die schud-je-Wii-Remote-taferelen vervangen te worden.
Grafisch gezien ziet de game er mooi uit, al is het niet zo spraakmakend als het origineel. Donkey Kong Country 1 had echt prachtige 2D graphics die moeilijk waren te overtreffen en die er vandaag de dag nog steeds beter uitzien dan een hoop andere 2D games, terwijl dit gewoon goede hedendaagse graphics zijn. Ach ja, het is fijn om naar te kijken en daar gaat het om.
Donkey Kong Country Returns is een aanrader voor iedere Wii bezitter. De klassieke Nintendofans van vroeger kunnen ouderwets genieten, terwijl de nieuwe Nintendospeler iets kan spelen dat ze ooit keihard hebben gemist. Mijn Wii staat weer flink te pronken!
Origineel artikel op GameParty (december 2010).
